Hayat devam etmiyor.. yani belki sizin için ediyor olabilir ama bizim için devam etmiyor. Nefes alıp veriyor olmak hayatın devam ettiğini göstermiyor. Bu psikolojiden çık diyorlar da çok özür dileyerek söylüyorm bunu ama hangi psikolojiden çıkayım. Kendi canımdan kanimdan toprağa gömdüğüm beş kişinin yokluğunun psikolojisinden mi? Yoksa parça parça çıkartılmış olmalarından mi ? Ya da bir ceset torbası bile olmayıp poşetle getirdiğimiz cenazelerimizden mi ? Bütün çevremin dostlarımın arkadaşlarımın hocalarımin sevdiğim değer verdiğim herkesin büyük bir acıyla yok olmasindan mi ? Her sallantıda yine birine ulasamicaz birilerini kaybedecem korkusunun vermiş olduğu psikolojiden mi ? Hangisinden çıkmalıyım ya da hangi hayat devam ediyor söyler misiniz ? Herkes acısını farklı yaşıyor.. Elhamdülillah isyan etmiyorum gidenler şehit oldular inşaallah kalbimiz içimiz rahat ama bırakında acımızı yaşayalım bırakında kalbimize hayatimiza dokunmuş insanların yokluğunun yasını tutalım. Kimseden teselli beklemiyorum sadece dua istiyorum sadece bol bol dua..