Reklam
İnsanlar birbirlerini hiç tanımıyor, karşılarındaki hakkında en ufak bir fikirleri yok. Kendilerini çok yakın iki dost sanıp asla birbirlerini anlamıyor, hayatlarını bu hatalarını fark etmeden geçiriyor ve içlerinden biri ölünce de arkalarından ağlıyorlar.
Gerçek bir korkak, mutluluktan bile dehşet duyar. Ham pamuktan bile berelenir. Neşeden bile yaralanır.
Beklenenin aksine, tıpkı çabuk korkan insanların şiddetli bir fırtınanın daha da kötüleşmesini hevesle beklemesi gibi, insanlara karşı dehşet duyanlar da kendi gözleriyle çok daha beter ve çok daha korkunç canavarlara şahit olmaya dair psikolojik bir ihtiyaç geliştirirler.
Reklam