Şimdiye kadar hiç kimseye söylemediklerini,hatta kendilerine bile itiraf edemedikleri şeyleri birbirlerine anlatıyordu bu iki yalnız insan,oysa birbirlerini doğru dürüst tanımıyorlardı bile.Fakat birinin yüreğinden kopan çığlık diğerinde karşılık buluyordu,çünki onların acıları akrabaydı.
Yaşlılıkta,çoğu durumda,beden ve zihin aynı zamanda çökmüyordu.Genellikle bunlardan biri daha genç kalıyordu.Hangisinin önce çökmesi daha iyidir gibi trajik bir sorunun cevabını bugün tam olaraq öğrenmiştim:Önce zihin çökerse insan daha mutlu ölürdü.