İnsan başta hiç mutlu değildir. Ama bütün hayatını, kendisini mutlu edeceğini sandığı bir şeyin peşinde çabalayarak geçirir ve nadiren amacına ulaşır, ulaştığında da yalnızca düş kırıklığıyla karşılaşır. Sonunda bir enkaz gibidir ve limana direkleri ve donanımları yok olmuş bir şekilde gelir.
Ondan sonra da mutluluk ya da mutsuzluk aynıdır çünkü hayatı, içinde bulunduğu her dakika yok olan andan fazlası đeğildir. Ve şimdi de sona ermektedir.