İnsan hayat yolunda ilerledikçe, olgunlaştıkça heybesindeki yükleri boşaltır ve sadeleşir.O sadeleştikçe,yanındaki o geniş kalabalıklar da yavaş yavaş elenir.
Azalan şey insanların sayısı değil,
seninle aynı derinliğe bakan,aynı rüzgarı göğüsleyen, aynı sessizliği paylaşabilenlerin sayısıdır.
Çünkü senin vardığın o "yer",artık herkesin nefesinin yeteceği,herkesin konaklayabileceği bir rakım değildir.
Oraya ancak seninle aynı dertle dertlenen, aynı hakikate gözünü açanlar gelebilir.