"Aklım karıncalanıyor.
Kalbim mi?
Sorma kalbimi,boş ver gitsin.
Acılarımla örttüm kalbimin üstünü,
Henüz uykudayken kalbim,yüzüm gülüyor
Biliyorum ki,uyanınca asılır yine yüzüm,
Kemirgenler bulaşmış acılarıma,
Kanla besleniyorlar kahrolasıcalar.
Soluğumu kesiyor hüzün,
Çığlığımı duymuyor kimseler.
Matem tutuyorum akşamın bir vakti,
Bozmuyorum suskunluk orucumu gecenin karanlığında.
İncecik parmaklarım tasviredemiyor acılarımı,
Dal gibi duruyorum dünyanın üzerinde.
Aniden bir rüzgar sert esse,alıp götürür beni,
Ötelerden düşerim koynuna kara bir ölümün.
Koparır beni hayattan yanlızlık,
Yitik bir sokağın kaldırım taşıyım.
Kirli,paslı ayakkabılarıyla gelip,geçiyorlar üzerimden.
Göğüsümün üstünde açan çiçekleri kopartıyor sokak çocukları.
Yoksun,acı ve ölüm düşüyor aklıma,
Kalbim diyorum.
Ah,kalbim diyorum,
Hissetmiyorsun ölümü.
Karıncalardan koruyamadım seni affet,
Aklım.
Aklım bir sürüngen yuvasıdır benim.
Ölüm ki,belki yakışır bize,
Dünya ki,bir matemden uzak değildir.
Bitip,tükenmeyen kaygılar,