Böylece Fantine, mezarlığın herkese ait olan ve hiç kimseye ait olmayan, yoksulların çürüyüp gittiği bir köşesine gömüldü. Ne mutlu ki Tanrı ruhları nerede bulacağını bilir.
Dal, bir el meyvesini koparmak üzere kendine doğru yaklaştığında hem kendini gizlemek hem de kendini sergilemek istermişçesine ürperir. Ölümün gizemli parmakları ruhu toplamak için geldiği anda insan da buna benzer bir titreme yaşar.