Murat Polat
@Muratt8
Kim endişeyle oturmamıştır ki önünde
kalbinin perdesinin?
Bak, biz sevmeyiz, çiçekler gibi, tek
bir seneliğine; ne zaman sevsek,
kadim sular yürür kollarımıza bizim.
Severdi iç dünyasını, içindeki yabanıllığı,
içindeki bu vahşi ormanı, sessiz sedasız devrilmişliğinde,açık yeşil dururdu kalbi.
Elbette der biri bize:
evet, kanıma işledin, bu oda, ilkbahar
seninle dolu... Beyhude o da tutamaz bizi,
içinde ve etrafında kaybolur gideriz.
Oysa bizler, ne zaman hissetsek, buharlaşıp uçarız ah bizler,
nefes alıp verirken kendimizi tüketiriz közden köze azalır kokumuz.