Savaş alanında uzun süre beklemek zorunda kalan bir askerin bazen sığınağından gözü dönmüş bir biçimde düşmana saldırdığı ve bunun bedelini hayatıyla ödediği görülmüştür.
Bazı insanlar yalnızlıklarını ve boşluklarını gidermede kızgınlık duygusunu uyuşturucu bir madde olarak kullanır. Diğer insanlara karşı yaşadıkları sürekli öfke sayesinde kendileriyle yüzleşmekten kaçınırlar.
Bazı insanlar ise tam karşıtı bir mekanizma sonucu güçsüzlükleriyle çevrelerinde egemenlik kurarlar. Özellikle toplumumuzda “zavallı” ve “mağdur” kişilere karşı geliştirilen tutum bu durumu pekiştirir.