Kitabın başındaki ilk öyküde bir evlâdın babasını kaybedişinden duyduğu derin acıyı anlatıyor. O an düşündüm. Babanın ,aile reisinin vefatından en çok kim üzülür diye.Empati kurmak istedim o an. Annem mi en çok üzülür ablam mi abim mi kardeşim mi ben mi? O kadar duygu karmaşasi yaşadım ki ama en çok annem üzülür dedim. Çünkü eşi ,hayat arkadaşı bian da hayatında olmayacak ve onun yerini hiç birşey ile dolduramayacak... Ve
Kitabın sonundaki öyküde ise bir babanın vefatı vardı ve dediğim gibi en çok üzülen anne oldu!
Garip hisler ile bitirdim kitabı...