Msfkn
@MuseffaK
Çiçekli bir bahçe
92 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Gökyüzü Düşerken
Bu kitabı okurken en çok hissettiğim şey, anlatıcının gerçekten bir çocuk olduğuna duyduğum inançtı. Satırlar ilerledikçe “bir yetişkin çocuğu konuşturuyor” hissi hiç gelmedi; aksine, dünyaya bir çocuğun gözlerinden bakıyormuşum gibi hissettim. Belki de bu yüzden anlatılan her şey daha fazla dokundu bana. Aile, sevgi, korunma ihtiyacı… Şefkate aç bir çocuğun dünyası, insanın içine sessizce sızıyor.
Onun gözünden faşizmi, savaşı, korkuyu ve dine sığınma hâlini okumak tuhaf bir biçimde çok gerçekti. Büyük kavramlar yoktu; büyük acılar bile küçük ayrıntılarla anlatılıyordu. Belki de bu sadelik, metni bu kadar yaralayıcı kılıyor. Buna rağmen kitap hiçbir yerde duyguyu sömürmüyor. Acı var ama bağırmıyor. Hatta çocukların o canlılığı, saf sevinçleri, kimi zaman gülümsetiyor bile. O anlarda insan “hayat yine de bir yolunu buluyor” diye düşünüyor.
Ama sonlara doğru…
Orada bir şey oluyor. Metin sessizleşiyor, okur da sessizleşiyor. Ben yutkunarak okudum son sayfaları; bitince de hemen kapatamadım kitabı. Gözyaşı değil belki ama boğazda kalan bir düğüm, içimde yer eden bir ağırlık kaldı. O his kolay kolay geçmedi. Sanırım bu kitap, okunduktan sonra da insanın içinde yaşamaya devam edenlerden.
Bir Avcı - Toplayıcının 21.Yüzyıl Rehberi
Bir Avcı-Toplayıcının 21. Yüzyıl Rehberi, bana göre bir kitap olmaktan çok, hayatın nasıl yaşanacağına dair yazılmış bir tarif gibi. Nasıl ki iyi bir yemek tarifi yalnızca malzemeleri saymakla kalmaz; ölçüyü, zamanı ve dengeyi de öğretirse, bu kitap da modern hayatın karmaşası içinde insanın kendini nasıl konumlandırabileceğine dair bir yol haritası sunuyor. Bilimsel bilgiyle gündelik yaşamı aynı potada eritmesi, onu sıradan bir popüler bilim metninin çok ötesine taşıyor.
Kitabın bölüm bölüm ilerlemesi büyük bir avantaj. Her bölüm kendi içinde tamamlanmış bir düşünce sunarken, aynı zamanda bütüne hizmet ediyor. Bazı yerlerde karşılaşılan bilimsel kavramlar göz korkutucu olabilecek nitelikteyken, yazarların bunları günlük yaşantıyla ilişkilendirme biçimi metni son derece okunur ve akıcı kılıyor. Okur, soyut teoriler arasında kaybolmak yerine, sürekli kendi hayatına dönüp bakma ihtiyacı hissediyor.
En etkileyici yanlarından biri de şu: Kitap yalnızca “anlatmıyor”, aynı zamanda düşündürüyor. Neredeyse her bölüm, okuru kendisiyle ve yaşam pratikleriyle ilgili küçük ama çarpıcı notlar almaya zorluyor. Beslenmeden ilişkilere, bedenden zihne kadar pek çok alanda, modern insanın farkında olmadan uzaklaştığı doğal ritmi hatırlatıyor.
Bu yönüyle Bir Avcı-Toplayıcının 21. Yüzyıl Rehberi, keyifli olduğu kadar verimli de bir okuma. Hızla tüketilen kitaplardan değil; altı çizilen, kenarına not düşülen, zaman zaman geri dönülen bir metin. Her bölümünde ayrı bir durak, ayrı bir fark ediş var. Kendi hayatına dışarıdan bakmak isteyen herkes için sakin ama derinlikli bir rehber niteliğinde.
Elif Şafak’ın Kayıp Ağaçlar Adası, ruhun en derin katmanlarına dokunuyor; okurken hem kendi hikâyenin gölgesini hem de yüzyılların birikmiş acısını omuzlarında hissediyorsun. Ağaç burada yalnızca bir
Peyami Safa’nın “Kadın, Aşk, Aile” üzerine yazdıkları, yalnızca bir edebiyatçının ya da romancının gözlemleri değildir; aynı zamanda bir fikir adamının, kültürel dönüşüm sürecinde çırpınan bir toplumun sancılarını yakından hisseden bir münevverin iç hesaplaşmasıdır.
Kitapta kadına, aşka ve aileye dair düşünceler, Batı ile Doğu arasındaki gerilim hattında şekillenmiş bir zihin dünyasından süzülerek gelir. Onun kelimeleri bazen bir babanın, bazen bir âşığın, bazen de bir fikir adamının sesini taşır. Aile kurumunun çözülmeye yüz tuttuğu modernleşme sürecine karşı dururken, kadın kimliğini yalnızca annelik ya da eşlik üzerinden değerlendirmesi eleştiriye açıktır. Fakat yine de Safa’nın samimiyeti, kaygılarıyla birlikte okunmalıdır.
Bu kitap, bugün hâlâ tartışmalı olan “kadın nasıl olmalıdır?”, “aile nedir?”, “aşk nereye evriliyor?” sorularına 1940’lar, 50’ler Türkiye’sinden sesleniyor. Belki cevaplarının tamamı artık geçerli değildir ama soruları hâlâ geçerliliğini koruyor. O yüzden bu kitap, bir fikir aynası gibi: Bakarken kendini, toplumunu, değerlerini görüyorsunuz. Öneri mahiyetinde iliştiriyorum.
Jung’un hangi kitabını okusam bir aynaya bakıyormuşum gibi hissettiriyor bana . Jung’un “içe bakan uyanır” sözü, sadece bir aforizma değil, adeta bir davet — kendi gölgeme, rüyalarıma ve bilinçdışımın kıyılarına uzanan bir çağrı. Sayfaları çevirdikçe sadece teorik bilgiler değil, derin sezgiler de ortaya çıkıyor; mitlerle örülmüş bir iç dünya ve o dünyanın haritasını sunan bir ruh çözümleyicisinin sesi. Özlem Küskü’nün dili sade ama etkileyici, Jung’un karmaşık fikirlerini anlaşılır kılarken büyüsünden de bir şey kaybettirmiyor. Kendine yönelmek isteyen herkesin kitaplığına bir pusula gibi yerleşebilecek bir eser olarak iliştiriyorum.
Carl Gustav Jung - Dışa Bakan Rüya Görür, İçe Bakan UyanırÖzlem Küskü · Destek Yayınları · 20204,077 okunma