Kendi derinliklerinden ölesiye korkuyorsun. Bu yüzden onu duymuyor, görmüyorsun. Bu yüzden derinliğe baktığında başın dönüyor ve bir uçurumun kenarındaymışsın gibi dişlerin birbirine vuruyor. Düşüp kendi "özel kişiliğini" yitirmekten korkuyorsun; oysa kendini bırakmalısın.
... içindeki bu derinlik, senin büyük geleceğindir.
Küçüklüğünden ve değersizlik duygusundan arındığında, düşünmeye başlayacaksın. Sözünü ettiğim bu düşünme, başlangıçta çok acıklı olacak, yanlışlarla dolu, amaçsız bir düşünme olacak; ama ciddi ciddi düşünmeye başlayacaksın.