Mustafa bardakçi
@Mustafa_brdkci_
Dış nesnelerin bize zarar verme olasılığı yoktur. Kendi davranış veya inançlarımız bize zarar verir.
Dipnot: Psikolog olmam insan sevdiğim anlamına gelmiyor.
246 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazarın “ Puslu Kıtalar Atlası” adlı eserini okuyup çok beğenmiştim, hatta zekasına ve edebi gücüne hayran kalmıştım diyebilirim.
“TİAMAT “ adlı eserini de bir dostun önerisiyle alıp okumaya başladım. Açıkça söylemek gerekirse mitolojiye ilgi duyup, zevkle okuyacağımı düşündüğüm bir eserdi fakat istediğimi alamadım. Elime aldığım bu eseri, sırf yarıda bırakmamak için sonunu getirmeye çalıştım.Eserde merakımı canlı tutacak bir olay örgüsüne rastlamadım. Aynı şeyler, aynı olay örgüsü sıradan konuşmalarla devam etti…
Eseri okurken; acaba Mustafa derinlerde çok farklı bir anlam var, yazar örtük bir şekilde bunu vermeye çalışıyor fakat sen bunu anlamıyorsun demedim değil. Fakat sonuç olarak istediğim şeyi alamadım eserde. Okuyan bireylere umarım istedikleri şeyi verir. İyi okumalar dilerim…
Reklam
Erkek dişi sorulmaz, muhabbetin dilinde
Hakk'ın yarattığı her şey yerli yerinde
Bizim nazarımızda, kadın erkek farkı yok Noksanlıkla eksiklik, senin görüşlerinde
Hacı Bektaş Veli
**** 20 kadının hikayesinden oluşan, kısa bir öykü kitabı. Çağın kendisi değişim göstersede, sanki bir şeyler hep aynı yerde, aynı seyirde devam etmekte... Sözüm ona; kadına karşı işlenen taciz, tecavüz, şiddet gibi suçlar, eskiye oranla azalması gerekirken daha çok artmaya başladı. İçinde bulunduğumuz bu 21 yy. çağı, bilgiyi getirirken çoğu şeyi bizden alıp götürmekte. Değişen koşullar erkegin kadına bakış açısını, kadına karşı tutumunu hiçbir şekilde değiştirmedi. En azından toplumu kendisine ve gidişatına bakınca bunu görebiliyoruz.
**** Yazarın olayları anlatırken, daha derin çözümlemeler yapmasını bekliyordum. Yani şiddeti vb. durumları ele alırken, işin sosyolojik ve psikolojik tarafına da deginmesini beklerdim. Öyküler ne kadar kısa ve anlaşılır olsa da, çözüme yönelik bir ön basamak sunulabilirdi. En azından eserinin sonlarına doğru, bu kadar acıya karşı bir iksir değil de, bir fikir beyan etmesi, eserin kalıcılığını arttirabilirdi diye düşünüyorum. Hepimiz çevremizde olup biteni görebiliyoruz. Bana göre görüleni görmekten öte, ses çıkarabilmek, fikir üretebilmek asıl meselemiz olmalı. Okumanızı tavsiye ederim fakat beklentiniz yüksek olmasın. İyi okumalar dilerim...
ÖLÜM VE İNSANOĞLU
Ölüm ve yaşam kavramı; doğumla başlayan ve belirli bir bilince ulaşan her bir bireyin sorguladığı, bazen içinden çıkamadiğı, derin varoluşsal bir problemdir.
Eserin kendisine baktığımızda:
Emile Zola, beş kısa öyküden oluşan bu eserde; bir aristokrat olan Kont Vertueil'in, burjuva sınıfından Bayan Guérard'ın, eşiyle esnaflık yapan Adélé'in, işçi sınıfından Morisseaular'ın oğlu Charlot'un ve köylü Jean-Louis'in ölüm sürecini ve yaşantılarını çok berrak bir şekilde okuyucuya aktarıyor.
*** Elli altı sayfa ve beş bölümden oluşan bu eser, ne kadar da çabuk okunulacak ve bitirilecek bir eser olarak görülse de, bana göre her sayfada, kişinin hayatina dair düşünebilecegi çok şey barındırıyor.
*** Yaşamın gizli yüzü olan ölümün, bu hayatta insanlar üzerindeki etkisini çok iyi bir şekilde ortaya koyuyor ve diğer bir taraftan, ölen ile yaşayan ayrımı, karakterler üzerinde çok iyi bir şekilde işleniyor. Bir dakika önce açlık, soğukluk ve yoksulluktan dolayı ölen çocuğunuza üzülürken, diğer taraftan hayatınıza aniden devam edebiliyorsunuz. Şarap içiyor, ısınıyor ve yemeğinizi yiyorsunuz. Sanki ölen sizin oğlunuz değilmiş gibi...
*** Bir tarafta anneniz yatakta can cekisiyorken ve ölüm saati yaklaşmişken, siz malları paylaşmanın derdine düşüyor ve hayatınıza kalan yerden devam ediyorsunuz.
*** Bir tarafta ölüm varken, diğer tarafta hayata dair planlar yapılıyor, yiyilip içiliyor ve ölen şimdi yanınizda değilmiş gibi konuşmalara dalıyor, kendi yaşamınızı, neler yapabileceğinizi düşünüyorsunuz...
*** Elbetteki sorgulanması gereken birçok düşünce ve eleştirilmesi gereken birçok davranış var. Fakat diğer taraftan ne bekleniyor ki bir insandan..? Ölüm sadece ölenedir. Geride kalanlar yaşadıkları sürece elbetteki yaşamış olmanın tadını çıkaracaklar. Bunun yanlış bir düşünce
Geçmişi yokluyorum, okuduğum kitapları... Sanırsam ilkez deneme türünde bir eser elime alıp bitiriyorum. Montaigne öncelikle çok farklı bir karakter, ilginç bir zihin dinamiğine ve zekaya sahip biri. Bu devirde yaşasaydı; aşırı marjinal, entellektuel diyebileceğimiz bir portre çizerdi diye düşünüyorum. Çünkü eserde görünen bu açıkçası.
***** Kendini, hayatını bu kadar realist bir bakış açısıyla sunan ilk yazar demesem de, bunlar arasında olan iyi bir yazar diyebilirim. Hayatın anlamını çok iyi sorgulayan ve her konuya dair küçük veya büyük bir fikre sahip olan, bunları akıcı ve yalın bir şekilde anlatan birini gördüm bu eseri okuduğumda. Yazar her düşünceyi, başka düşünürlerin de akıntılarını paylaşarak ortaya koyuyor. Bu da fikirlerini daha sağlam bir zemine oturuyor.
***** Eserde müthiş bir dusuncesel süreç var. Konular eleştiri süzgecinden geçiyor. Yer yer kendi ya da başkalarını yönelik eleştiriler var. Bu da eseri daha çok anlamlı kılıyor gözümde. Her şeyden önce, bütün düşüncelerinin bir felsefi altyapısı olması, kendi toplumunu iyi gözlemlenmesi ve bilâkis kendisini iyi tanıması ve ya kendisini çok iyi bir şekilde yansıtması, eseri gözümde çok büyütüyor, daha değerli kılıyor.
**** Montaigneyi diğer yazarlardan ayıran en önemli nokta, yazarın diğer yazarlara benzememesi. Yani özgün olması. Bence bu otobiyografik eseri herkesin okuması gerek. Hayata ve kendinize dair bir çok şey alabileceğinizi düşünüyorum. En azından kendinizi anlatmaktan, bir şeylerinizi paylaşmaktan daha zevk alacağınız düşünüyorum. İyi okumlar dilerim...
Heyecanla başladığım bu eserin sonuna geldim. Bitmesini istemediğim, yer yer kendi hayatımı düşünüp daraldigim birçok sahneye denk geldim. Kendi hayatımı düşünürken veya tartarken, olan ve olabilecekleri süzgeçten geçirdim. Yaşadığım tek bir hayat vardı. Fakat sonsuz sayıda yaşanması gereken ya da yaşanan başka olasılıklar, seçimler silsilesi...
Şuan yaşadığım hayattan memnun muyum? Seçimlerini yaparken ne kadar özgürüm? Farklı bir hayatım nasıl olabilirdi?
Nerde yanlış yaptım?
Farklı bir hayatım olsaydı daha mi mutlu olurdum..?
.......Eseri okurken Nora gibi bende birçok sorunun içine gömülüp kaldım. Fakat sonunda tek bir gerçekle yüzleştim. Yaşam için binlerce olasılık, binlerce seçim hakkı ve seçilecek birçok yol var. Pişmanlıklariniz üzerine gitmek veya kendinizi hirpalamaktansa, geçmişin kırıntıları olan bu hayatımızı kabulllenmek gerektiğini öğrenmemiz gerek.
.... Eserin sonlarına geldiğimde, başta verilen Sylvia Plath' in eseri en iyi açıklayan ve noktayı koyan söz olduğunu düşündüm.
"Olmak istediğim her şeyi olmam, yaşamak istediğim bütün hayatları yaşamam mümkün değil. Istediğim bütün yetenekleri geliştirmem mümkün değil. İstememin nedeni ne peki? Hayatımda, olası bütün zihinsel ve fiziksel deneyimlerin her bir rengini, tonunu ve her çeşidini yaşamak istiyorum diyor."
....Fakat bunun mümkün olmadığını da anlatıyor. Her şeyi yaşayamayız ve olanla bazen yetinmek, olanı kabullenmek gerek. Bence asıl mesele bu. Kabullenmek insanı iyileştiriyor. Eserin bütününü okuduğunuzda, yaşanmış ve yaşanmamış hayatlar içinde süzülen, pişmanlıklari olan ve bu durumlardan dolayı depresif olan Nora'nın birçok şeyi kabullenip iyileştiğini görüyoruz.
Bu eser günümüz 21. yy yani bu modern çağ insanının kargasasini çok iyi bir şekilde özetlemekte. Eleştirdiğim noktalar olsa da,
Reklam