Yas tutmak demek bütün gün boyunca oturup ağlamak üzülmek demek değildir. Yas tutmak, tıpkı bir çocuğun salıncakta sallanması gibi sürekli olarak yas işi ve onarım işi arasında gidip gelmektir. Sağlıklı olan da bu salınımdır.
Yas sürecini sağlıklı atlatan kişiler yitirdikleri kişiyi bir anı olarak, içsel bir temsil olarak zihinlerinde saklarlar, yeni ilişkiler kurar, yeni bağlanma nesneleri bulurlar. Yeterince yüzleşmiş, kaybın gerçekliğini idrak etmiş, bu gerçekliğin umutsuzluğunu ve depresyonunu yaşamış ve yeniden hayatın ritmine uyum sağlamış kişilerdir.