Rəhman Mustafazadə
@Mustafazadehhh
Kendimi bazen bir sigara dumanında, bazen bir kitabın satır aralarında ararım. Hayatla arama hep birkaç adım mesafe koyarım – ne fazla yakın, ne tamamen uzak. Felsefeyi bir ilgi alanı değil, adeta bir soluk gibi içime çekerim.
Şu anda okuduğu kitap
Xatirələr və Şəxsiyyət
Sən heç bilirsən niyə beləsən? Biz xatirələrimizlə yaşayırıq. Hər gülümsəmə, hər kədər, hər qərar bizi biz edir. Amma düşün: əgər bütün xatirələrin bir anda silinsə, kim olardın?
Bəlkə eyni adla, eyni bədənlə qalardın. Amma o səssiz daxili səs — sən olduğun səs — hara gedərdi? Şəxsiyyətin xatirələrsiz də davam edərdimi, yoxsa hər şey yenidən formalaşardı?
Xatirələr seçilməz; onlar bizə miras qalır, bəzən yük kimi, bəzən qanad kimi. Hər unudulan detal, hər qorxduğun an, hər sevgi — sənə kim olduğunu öyrədir. Bəzən sevinclər, bəzən kədərlər şəxsiyyətimizi şəkilləndirir, amma onların çəkisini biz daşıyırıq.
Və cavab budur: şəxsiyyət həm xatirələrdən doğur, həm də onları formalaşdırır. Biz xatirələrimiz qədərik, amma eyni zamanda onları anladığımız və yaşadığımız qədər yaradırıq. Xatirələrsiz insan qismən hələ də var, amma onun mənası, özü — xatirələrdə gizlidir.
İnsanın özü — xatirələrdəki sükut, yaddaşdakı əks-səda və ürəkdəki izlərdir. Onlar olmadan insan yalnız bir bədən, bir ad və boşluq qalır.
Sen dünyanın itibarısın,
Ben dünyanın hatırası,
Sen bir ayın doğumusun,
Ben gecenin fısıltısı.
Sen o denizlerde batmaz,
Ben ise susarak batarım,
Sen yorulmazsın sınavdan,
Ben sessizce ağlarım.
Ama unutma ey insan,
Güç de yorulur bir gün,
Bir gün o doğan ay da
Kaybeder gümüşün.
Odanın duvarları daralmıyordu ama nefesi yetmiyordu. Defalarca pencereye yaklaştı, sokak hep aynıydı; insanlar aynı adımlarla geçip gidiyordu, kimse onu görmüyordu.
Sanki o da bir gölgeydi — varlıkla yokluk arasında kalmış bir sahne parçası. Masada açık kalmış bir kitap vardı, içinde altı çizili bir cümle: "İnsan önce kim olduğunu unutur, sonra neden yaşadığını." Çıkıp gitti. Kapıyı çarpmadı. Ayak sesleri duyulmadı. Çünkü insan yalnız bir kez kaybolmaz, bazen her gün biraz daha Sessizce.
Gözlerimi açtığımda, sabah çoktan geçmiş gibiydi. Odanın duvarları aynıydı, ama sanki biraz daha üstüme geliyordu. Zaman ilerlemiyor, sadece ağırlaşıyordu. Her şey donmuştu; ne bir ses, ne bir renk, ne de bir anlam vardı. Konuşmak gereksizdi, çünkü hiçbir kelime insanın içinde biriken yorgunluğu anlatamıyordu. Yaşamak, sürekli bir şeylerin eksik olduğunu hissetmekti — ne olduğunu bilmeden, ama her geçen gün daha da eksilerek. Mutluluk bir zamanlar var mıydı, yoksa sadece hatırlamak mı öyle sanıyordu insan? Belki de hiçbir şey olmadı. Sadece olmuş gibi yaptık.
Gözlerin bir ömre bedel, baksana bir kez bana,
Yâr dedikçe titrer içim, aşk dokunur canıma.
Kalbimde bir ateş yanar, adını andıkça ben,
Gece olur, gündüz solar, düşerim her an gama.
Gülüşünle açar bahar, sensiz hep kış içimde,
Bir tebessüm, bir selâm yeter bana aslında.
Yollar uzun, gönlüm yorgun, beklemek zordur, bilir,
Gel ki bitsin bu hasretin, yazılsın destanıma.
Sevenin yüreği susmaz, ben de susturamadım,
Her şiirde sen çıkarsın, döner durur kalbim sana.