🪶Havf ve Reca( Korku ve Ümit)
Bunlar bizi frenleyen iki dizgindir. Bunlardan hangisi ötekine üstün gelirse kul yolda kalır. İkisinin denk olması lazımdır. O yüzden insan korkusu artınca ümide, ümidi artıp rahatlık çökünce korkuya sarılmalıdır. Korku galip geldiği zaman kulu umutsuzluğa düşürür. Ümit arttığı zaman amelleri eksik yapmaya, boşlamaya başlar. Müminin ummasıyla, korkması tam denktir. Bazen öyle bir rahatlığa kapılırız ki, mutlulukları en zirvede yaşayabildiğimiz anlar da Allah'a yönelişimizde boşluklar oluştururuz. Bu sürekli devam ettikçe ruh aradaki mesafeye alışır.Korkuyu en zirvede yaşayan kişi de Allah'ın sürekli cezalandırdığını düşünerek affedilmeyecek şeyler yaptığını düşünüp kendini sürekli suçlu hissederek köşe bucak kaçar. Varamadan kalbi ve ruhu uyuşur. İşte bu iki halin de fazlası yolcuyu yolundan eder. Gülerken Allah ile, ağlarken Allah ile olup hem korkan hem ümit eden hale bürünecek şekilde niyet eden kişi yorulmadan, sarsılmadan hakiki merhamete ulaşır...