Muzlerin.kizi
Ben bazen kendime küçük keyif anları yaratıyorum. Kitap okurken kahve içmek mesela.
Ya da en sevdiğim şarkıları açıp bir şeyler yazmak, çizmek. Minicik ama bana ait zamanlar.
Sizin de böyle kombinasyonlarınız var mı?
Tatil gününde en sevdiğin diziyi açıp kahvaltı yapmak mesela. Kim hoşlanmaz ki? Kahvaltı zaten başlı başına günün en güzel öğünü.
Cemal Süreya’nın dediği gibi:
“Kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı.”
Sevdiğin diziyi izlemek de öyle.
İkisi bir aradaysa… harika, değil mi?
Değil.
Bunu ben değil, Serkan Karaismailoğlu söylüyor.
“Kalk Bi Dopamin Demle”, yazarın okuduğum ikinci kitabı. Einstein’a atfedilen bir söz var ya:
“Bir konuyu altı yaşındaki birine anlatamıyorsan sen de anlamamışsındır.”
İşte Serkan Karaismailoğlu bence tam da bunu başarıyor. Bilimsel bir konuyu alıyor, çevirip sade bir dille önümüze koyuyor.Anlatımı samimi, eğlenceli, net. Bu kitabın odağı: dopamin.
Biraz önce saydığım o minik hazlar — kahve, çizim, müzik, dizi…
Hepsi birer dopamin kaynağı. Ama yazar uyarıyor:
“Koşullar ne olursa olsun, farklı dopamin kaynaklarını aynı anda kullanmayın.”
Çünkü dopamin ne kadar yükselirse, onu takip eden düşüş de o kadar sert olur.
Kitapta altı çizilen kelime: denge.
Sürekli haz peşinde koşan bir sistem, eninde sonunda dengeyi sağlamak için sizi yavaşlatır. Üstelik bu yavaşlatma çoğu zaman “mutsuzluk” gibi hissedilir çünkü her şey ancak zıttıyla anlam kazanır.
Yani bazen dopamini bırakmalı.
Biraz demlensin.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
