Su verilmiş bir çelik kadar sert de olsa temiz bir yürekten kendiliğinden fışkıran derin bir kederle ağlayıp yas tutuyordu .
Reklam
“Artık neredeyse benim cennetime girdim , diyorum sana . Başkalarının cennetindeyse ne gönlüm var ne gözüm .”
“
Ruhumun mutluluğu bedenimi öldürüyor ,ama kendine yetmiyor .”
Ama o kitapların çoğu kafamın içine yazılmış , yüreğime kazınmıştır . Beni onlardan yoksun edemezsin ya!
Gözlerimi açsam onu görecektim . Böylece bütün gece belki yüz kez gözümü açıp kapıyor ,her seferinde de umudum boşa çıkıyordu . Bu işkence beni öldürüyordu . Çoğu zaman yüksek sesle inliyordum ; o kadar ki o hınzır ihtiyar joseph kesinlikle vicdan azabından kıvrandığımı sanmıştır . Şimdi onu , Catherine ‘ i gördüğümden beri yatıştım . “Bu garip bir öldürmeydi . On sekiz yıldır beni böyle boş bir umut peşinde koşturup aldatmak , santim santim değil , milim milim öldürmekti !”
Reklam