"Evlere dönüş hak edilmiş bir şenlikti başka dünyalarda. Bir ip gibi boğazına oturan sokaklar, ufukların ardında insan içine karışmış bir gökyüzüydü. Burada mutluluk kişiliksiz bir duyguyken, uzaklarda acı bile yaşama bağlıyordu insanı.."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Lisedeydim bir arkadaşım bana saat hediye etti, taktım eve gittim bahçedeyiz...akrabalar var saat dikkatlerini çekti bende "arkadaşımın hediyesi" dedim. Teyzeler den biri nasıl bir arkadaş o öyle kimse kimseye durup dururken böyle bir hediye almaz. Bak bana alan var mı ?
İnsanımızın sevgi anlayışıyla bilinçli olarak o gün yüz yüze geldim.Pek çok insana göre illa bir çıkar, menfaat, bir neden olmalı birbirini sevmek için. Sonraları farkettim birini sevdiğini söylüyorsun, şunu soruyorlar "niye" "nesini seviyorsun?" Seviyorum kalbim öyle dediği için.
Ben bahçeyi yaparken bir sürü insan gelip meyve ağacı dik dedi."Meyvesiz ağaçlar için ne yapacaksın onu?"yorumu yaptılar. Amma çiçek dikmişsin onun yerine sebze bahçesi yap,yersiniz, kışlık koyarsın" dediler. Ve sırf meyvesi yok diye yiyemiyorlar diye ağaçların kesildiğini gördüm. Yiyemiyor ya o ağacı niye sevsinler? Çiçekleri yiyemiyorlar ya ne yapsınlar güzelliğini?
Hayvan sevgisini "kurbanda keseriz"diye, doğa sevgisini "meyvesinden hoşaf yaparız" diye, "evlat sevgisini yaşlanınca bize bakar" diye eş sevgisini "evde bir nefes olsun" diye Yaşayan bir sürü insan var.
Bunların hepsinden çok var ama sevgi yok sevgi, hep ondan oluyor bunlar.
-Şermin Yaşar-