Yaradan diyor ki:
Kavuşmak sana uzak görünüyorsa, ben sana yaklaştırıyorum. Sen zamanın uzadığını sanırsın ama ben iki kalbi birbirine yaklaştıran ince ince bir kader örüyorum
Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben. Evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. Yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını. Yenilen herkesin boğuntusuydu kaybolduğum uzaklık, yüzün her bulutlandığında . Nereye gidersem gideyim seni yürüdüm hep. Sevincini bir barış, bir bayram sabahı gibi taşıdım içimde...
Bütün öksüzlerin kederiyle baktım yüzüne, ne zaman geleceği düşündüysem. Bir haksızlığı haykıran herkese senin soluğunu verdim.
Bütün hapislerin penceresi yaptım seni. Sonra tuttum kenar mahallenin yalnızlığını gösterdim, bir özür, bir bağışlanma umuduyla. Kirpiklerinin ömrüme açtığı yolda yaptım bütün kavgalarımı. Söze inandım, gövdene ondan çok. Dönüp dönüp sana geldikçe anladım özgürlüğün aşk olduğunu. Alışkanlıklara yenilmedim ben,seni bir alışkanlığa dönüştürmek istemedim yalnızca.