Nigar Yazar
@Myword
Ruhumun əkizini tapmaq istiyirdim xəyallarında
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Həmişə həyatımın məni oyuncaq kimi oynadığını zənn edirdim. Sanki o bir uşaq idi. Məni hər oyunun da fərqli bir obraza salırdı. Həmişə o tək rolun həvəsində yol tutmuşam . Amma döngələr nədənsə məndən əl çəkməyib. Nə bilmək olar bəlkədə hər yolun sonu eyni yerə çıxır yada yollar sonsuzdur.Yeriməmək kimi bir şansım varmı? Yəni olduğum yerdə qalmaq kimi? Yoxsa hamı istəmsizcə hərəkət edir öz oxu ətrafında. Xəyallar, istəklər , arzular , ümid, bəzən ümidsizlik baş qaldırır ruhumda. Mən qaçmaq istiyirəm hər halda keçmişdən amma o hər dəfə fərqli rollarda lənət kimi yenə təkrarlanır. Bəlkədə səbəb mənim bu karmadan çıxmaq üçün cəhd etməməyimdir ya da bəlkə qismətdə var.
Çoxdandı öldüyümü hiss edirdim. Yəni ruhumhun. Ruh və bədən bir yerdə olmalıdır deyirdim. Bədənimi ruhuma qovuşdurmaq istiyirdim. Amma bugün fərqli bir şey hiss etdim... Bəlkə də səhvim burda idi. Bədənimi ruhuma deyil ruhumu bədənimə qovuşdurmalıyam. Bədənimi öldürməli deyil , ruhumu diriltməliyəm. Amma necə? Harda ? Nə vaxt?
Ruhu öldürən bir qəlpə yarası ola bilməz. Onu kiçik yaralar az- az öldürür. Hamı etdiyinin kiçik olduğunu düşünür. Atalarsa fərqli deyib... Dama-dama göl olar. Budur kiçik bir yara yavaş yavaş ruhumu öldürməyə başlamışdı. Solmuşdu çiçəklərim , tökülmüşdü yarpaqları , səhra olmuşdu yaşıllığım.
Amma yenə ümid vardı içimdə. Səhra çiçəyi kimi. İstiyirdim cənnət təki ruh oxşayım. İstəyirdim dirilim. Bilmirəm nədən batıb günəşim. Nədən güzgü deyil ayım mənə. Nədən gülmür bəxtim. Bəlkə bəxtim körpədir hələ ağlıyır istəkləri üçün. Nə vaxt böyüyəcək bilmirəm. Kim böyüdəcək... Sadəcə tək bir şey bilirəm birgün oda , oda məndən üz döndərəcək.
Yalanmış gördüyümüz hər şey. Yalanmış ruhumuzu saran xəyallar. Biz dağın ən aşağısında oturub zirvəyə baxarkən bir başqası zirvədən boylanırdı. Kimi səssizlik andı içmişdi kimi səssizliyə and içmişdi. Hər kəs nə isə arzulayır. Həyatını arzulara sığdırır. Hər gün biri gelir biri gedir. Hamı gedənə ağlamaqla o qədər məşğul olur ki qalana gözlər tutulur. Qalan isə yenə yolçudur. Qalmağın iki yolu olur. Bir daimi qalmaq , bir qonaq olmaq. Əgər döydüyün qapının sahibi kordursa daha qalmağın nə yeri axı baxa bilməzsən onun dünyasından aləmə. Və əgər görə bilirsə səni gözləri bax o zaman olmalısan ev sahibi.
Mən çox qapı döymerem qalmaq üçün. Çünki döydüyüm hər qapının korlara aid olması qorxusu vardı içim də. Birdən diqqətimi bir qapı çəkdi. Səliqəli amma sadə görkəmdə bir qapı. Baxdım ki işığı yanır evin. Düşündüm ki bu kor deyil axı kora işıq nədən lazım olsun. Məndə zavallı bir yolçu idim. Heç gedəcəyim yeridə bilmirdim. Mən isə ac və susuz idim. Qərar verdim ki burda aclığıma və susuzluğuma bir çarə qılım. Həmdə maraqlı gəlirdi günəşin işıqları hər tərəfi aydınlattığı halda niyə mum işiğına ehtiyacı vardı bu evin sahibinin. Maraq məni bürüdü büsbütün. Döyummü bu qapını yoxsa yoxmu deyə üç dəfə sual etdim. Məncə bunu etməliyəm. Dəyib nəhayət üçüncü sualda döydüm. Qıraqdan heyran idim bu evə. Amma içindəki necə idi ? Bu heyranlığıma dəyərdimi? Yoxsa aldadırdı məni dünyam. Yoxsa içi boşdu bu gözelliyin. Mən bu fikirlərə dalmış öz dünyam da üzərkən anidən həyəcanla gözlədiyim qapı açıldı. Məni çoxdan gözdəyirmiş kimi xoş gəldin dedi. İçəri buyur etdi. Otaq başdan sona mumlara qərq olmuşdu. İstəmsizcə soruçdum axı günəş indi zirvədədir nədən yaxmısan bu mumları? Heç bir şey demədi. Deyəsən kordan qaça- qaça dilsiz yada kar qismətim olmuşdu. Kişi mehribanlıq ilə mənə su və
Mən uzaq durmalısan... Artıq içimdə nə sevgi var , nə vicdan , nə mərhəmət. İnsan özünü sevdiyi ,mərhəmət etməyi unutduğu gün heç başqalarını severmi? Vicdanı özünə susursa başqasını dinlərmi? Gəlişin məni xilas etmiyəcek. Məncə gəlmə. Getdiyin yerdə də qal
Hər duyğunu dadmaq - yaşamaq budur . Nifrəti yaşamalısan , sədaqəti yaşamalısan , qorxunu , sevinci yaşamalısan və birdə sevib ayrılmağı. Bəli sevgi varsa ayrılıqda olmalı. Qara olmadan ağ olarmı. Sevgi insana yaşam verir. Amma ondan gələn ayrılıq insanı öldürmədən boğur. Tam öləcəm deyib nəfəsin kəsiləndə yacanı buraxır bir neçə saniyə ciyərlərinə acı çəkirsən. Sonra yetmir bu oyun başlayır qəlbə səyahət etməyə. Bir xəncərdi bu. Başqa xəncərlərə bənzəməz. Ürəyinə yavaş - yavaş sancarlar onu. İlk başda qəlbinin çox sürətlə döyündüyünü hiss edərsən çıxacaqmış kimi. Sonra isə dayanar o anda xəncər ən dibə çatar. Oyar- oyar doymaz. Başlar kəsib piçməyə yenə doymaz sonra başlar un kimi üyütməyə . Parça - parça olarsan hər zərrəsi bir yerə dağılar. Bilməzsən hardan başlıyıb topluyasan onları. Hardan....?
Çırpınarsan sudan çıxmış balıq kimi öz yerində. Sevgi dənizindən quruya çıxan bir balıq.... Azad olar insan sevdiyinin ruhundan . Bu ayrılıq azadlığını da alar səndən. Tək istəyin ilk zamanlar bir qəmli nəğmənin yoldaşlığı ilə qaranlıq otağında göz yaşlarını saymaq olar. Sonra başlarsan gözəl günlərin şirinliyini dadmağa çalışmağa amma sadəcə acı bir dad gələr dilinə. Qaçmaq istərsən bu aclıqdan gedərsən təbiət qoynuna. Orda biraz huzur var. Amma nə acı yavaş yavaş günəşin batdığını görəsən. Günəş batıqca azrayıl da üstünə çökəcəkmiş kimi hiss edərsən. Elə o gəlmədən ordaca cəllad olmaq istərsən ruhuna. Amma aman yoxdu bu sızıya qaranlıq çökdükcə ruhunu da bir acı qaplar. Yandıqca yanarsan , sonra yavaş yavaş gecənin soyuqluğuna tabe olar bədənin başlarsan onun yoxluğundan üşüməyə. Bütün hücrələrinə qədər hiss edərsən bu soyuğu. Yaşayan ölü olarsan. Yaşamaq istərsən unutmaq üçün və yenə ölmək istərsən unutmaq üçün. Qalarsan iki yol arasında nə ora gedə bilərsən nə bura.