"Biz sadəcə iki insanıq. Bizi elə də çox şeylər ayırmır. Bizim aramızda o qədər də böyük fərq də yoxdur. Hətta düşünürəm ki,bu fərqin özü olduqca əhəmiyyətsizdir".
Ayçiçək həyatda hər cür çətinliklə qarşılaşır. Ancaq bu çətinliklərlə mübarizə aparanda yanında kimsə olmur. O hər zaman başın gələnlərdə özünü günahlandırır və bu səbəbdən insanlardan özünün təcrid etməyi seçir. Hətta bu,özünə intihar etməyə qədər aparır. Onu intiharın kənarından bir şey xilas edir,o da özünə başqalarının deyil, öz gözlərilə baxması. Biz həyatda saysız-hesabsız çətinliklərlə qarşılaşırıq. Bunların hər birində ətrafdakılar bizim həyatımıza müdaxilə edə ,öz rəylərini bildirə bilərlər. Biz onları dinləməli,ancaq öz bildiyimiz doğrularla hərəkət etməliyik.
Sonunda Ayçiçəkdə bunu etdi. Öz istəklərinin,arzularının ardınca getdi.
Həyat enişli-yoxuşlu yollardan ibarətdir. Bu həyatın qanunudur. Bu enişli-yoxuşlu yolları keçib,irəli doğru addımlamalıyıq. Bu çətinliklərlə üzləşməliyik.