Sözcüklerle özdeşleşmediğiniz zaman siz sadece bir tanık olursunuz. Uzaktan, ilgisizce sözcüklerin geçişini seyredersiniz. O zaman odak tamamıyla değişir ve boşluğu farkına varırsınız.
Terk edilmiş bir çocuğun bu delice, kendi kendisini yiyip bitiren, böylesine trajik bir umursamazlıktaki saplantısını, Bunları asla sezmemiş asla bilmemiş birine neden anlatıyorum?