İnsanlar, korkularını ve arzularını en çok çocuklarıyla konuşurken açığa vururlar. Ama bu adamlar çocuklarıyla konuşmayı sahneliyorlar; bir aynanın içinde bir başka aynaya yansıyan ve yüz binlerce kez tekrar eden bir görüntü. Bu görüntünün yoğunluğu beni sarsıyor: hissettikleri her duygu, bastırılmış her hayal, umut, her üzüntü beynine hücum ediyor; yaşadıkları her ev, çocuklukta maruz kaldıkları her oyun parkı travması...