Nazmiye Önel
@NZMY42
İnstagram: @ya_kebikecc
Matematik Öğretmeni
Konya
211 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Seni seviyorum, senin için üzülüyorum, seni özlüyorum gibi güçlü sözler söylemenin kabul görmediği bir kültürde, insanlar sevgilerini ifade etmek için farklı yollar bulur. Annelerimizin suskunluklarından harika börekler yaptığını daha önce yazmıştım.
Babam ise bahçeyle ilgilenirdi. Hem de ne bahçeydi! Sanırım bunlar bize duydukları sevginin ilanlarıydı.
Reklam
Halalarımdan biri, kendine bile benzemiyor, yiyip bitirmiş onu illet, diye hıçkıra hıçkıra ağladı.
Eriyip bitmişti, ama benim için hâlâ aynıydı, en yakışıklı, en uzun boylu adam, benim babam.
Bir yandan en mutlu, bir yandan en hüzünlü yıl. Mutluluk kısa sürer, tıpkı o bahar açıp solan nergisler ve fulyalar gibı. Hüzün, her şeyi boğan ve babamın onlardan kurtuluş yok dediği inatçı otlar gibi uzun süre kalır.
Bunu daha çok bir deyim olarak biliyordum - "ölünün gözlerini kapatmak" veya "yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır, ölüler yaşayanların gözlerini açar". Neden hiç kimse başkalarının ölümüyle ne yapmamız gerektiğini öğretmez? Neden kimse bize nasıl ölündüğünü, nasıl ölmemiz gerektiğini öğretmez?
Bağırmadım, feryat etmedim, sadece usul usul gözyaşı döküyordum.
Bir insana çabalamanın hiçbir anlamının kalmadığını ve her şeyin bittigini söylemek insani değil.
Reklam