Cihan
@Nadesef
Herkesin yâri kendisine kaînattır..
"Eşini sıradan görebilirsin,Oysa
Tüm bekarların hayalidir evlenebilmek.."
"Sana sıradan gelen özgürlüğün,oysa
Tüm hapistekilerin hayalidir."
"O kıymetini hiç bilmediğin paha biçilmez sağlığın,oysa
Tüm sabahı bekleyen hastaların hayalidir."
"Hani şu her gün ayaklarının geri geri gittiği
o zor olan işin var ya,
oysa o iş tüm işsizlerin rüyası."
"Başını soktuğun o küçük evin var ya,
Oysa tüm evsizlerin hayali olan başını
sokabilcek Bir yuva.."
"Belki çok yaramaz bi evladınız var,
Oysa tüm çocuğu olmayanların hayalidir
O bir çocuk..."
Hayvanlar, tüm insanlığın çocukları gibi muamele görmeli. Çocuğun yoksa bile hayvana sanki çocuğunmuş gibi davranacaksın. Onlar bizim ortak sorumluluğumuz. Gezegenimizi paylaştığımız arkadaşlarımız.
ona mükemmel olmamanın normal olduğunu göstermen gerek kestirmelerin olmadığını..
işleri Doğru yapmak zaman alır ve bu başarasızlık değildir bu hayattır.
Tıpkı tepeye çıkmak için Tüm basamakları kullanmak gibi..
ayrıca ne olursa olsun daima seviceğini göster..
Anne Babalar böyle yapar.
Peygamber Efendimiz sabah namazının sünnetine diğer sünnetlerden daha çok önem vermiş ve bunun terkedilmemesini istemiştir: Düşman süvarisi kovalasa bile sabah namazının iki rekât sünnetini terketmeyin." (Sünen-i Ebû Davud)
Ebû Hureyre'den (ra): Allah Resulü (asm) buyurdu:
"İnsanlar, ezan okumanın ve birinci safta namaz kılmanın faziletini bilselerdi ve bunlara nail olmak için de kur'a çekmekten başka çare bulamasalardı, mutlaka kur'a çekerlerdi. Namaza erken gitmenin faziletini bilselerdi, onun için aralarında yarış ederlerdi. Yatsı ve sabah namazının sevabını bir bilselerdi, onlara sürünerek dahi olsa giderlerdi." (Buhârî, Müslim, Muvattâ ve Nesâî)
Cündeb el-Kasri'den nakledildiğine göre, Rasulüllah (s.a.s.) şöyle buyurmuştur:
"Her kim sabah namazını kılarsa o kimse Allah'ın koruması altındadır."
(Müslim, Mesacid, 262.)
"Sizi atlılar kovalayacak bile olsa sabah namazının iki rekât sünnetini terk etmeyin.",
"O, dünyanın tamamından hayırlıdır." buyrulmuştur. (Kütüb-i Sitte, 8/424)