06.02.2023
Gece dört
Yok yok, sabah dört
Gecenin köründe
Uykunun en tatlı yerinde
Aklı duruyor insanın
Herkes uykuda
Şehirlerin beşiği sallanıyor
Çatlayan temellerde
Uyutmak için değil
Zaten herkes uykuda
Uykuda kıstırıyor
Çatlak duvarlar
Sallanan koltuklar
Herkesi birden ayağa dikiyor
Düşürmek için titrek, soğuk korkulara
Saati çalıyor gıcırdayan eşyalarınızın
Uyan diye inliyor hepsi birden
Kediniz huysuz bu yüzden
Köpeğiniz aksi
Uykunun değil
Can pazarının vakti
"Rabbim sen yardımcıları ol"
Amin.
Gülşen Dadı, bir tepsi içinde, iki sütlü kahve getiriyordu. Lami ile Bedia' nın izdivacından beri, üç senenin sabahında karşılıklı içtikleri sütlü kahve. Aynı tepsi, aynı fincanlar. Kırk seneden fazla, Bedia' nın hanım ninesiyle büyük babasına, rahmetli annesiyle babasına, orada "Kendi elceğiziyle" sütlü kahve getiren ve Boğaziçi sabahlarının tadını ancak böyle hisseder Gülşen Dadı' nın gözleri yaşarıyordu. Bedia da, Lami de buna dikkat ettiler. Dudaklarını fincanlara götürürken, gözlerini Gülşen Dadı' dan birbirlerine çevirdiler.
