Nalan Onur
@NalanOnur
74 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Korkunç bir yalnızlık duygusuydu hissettiğim . Sanki Şehirleri, ülkeleri ,gezegeni dolduran bütün insanlar dünyanın öz çocuğuydu , bir tek ben değildim ve bana ait olmayan görüntüler kafamın içinde akıp gidiyordu
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Anneannem bir keresinde bana büyük bir ciddiyetle " Kendini sevmeyen hiç kimseyi sevemez ... Önce kendini sevmeyi öğren " demişti
Aslında iyi niyetli bir cümleydi , kendimi sevmemi , kendi değerimi bilmemi istiyordu ; kendi değerinin farkında olmayan insanların nasıl sefil olduklarını görmüştü . Ama yanlış zamanda söylemişti. Çocuktum , bu öğüt beni korkutmuştu . En çok kendini seviyorsa anneanneme güvenebilir miyim bilmiyordum; annem de en çok kendisini seviyorsa o zaman ona da güvenemem diye düşünmüştüm. Çünkü ben en çok kendimi sevmiyordum , en çok ölmüş babamı , sonra annemle anneannemi seviyordum. Ama onlar en çook kendilerini seviyorlarsa bana ne olacaktı ?
Anneme göre zaten yakın arkadaş diye bir şey olmamalıydı çünkü yakın arkadaşlık imkansız bir ilişkiyidi . Tarih yakın arkadaşının ihanetine uğramış insanların hikayeleri ile doluydu .
" Unutma yetisini kaybetmenin siyah mermerden yapılmış kaskatı bir levha haline getirdiği hayatım bundan otuz küsür yıl önce altüst oldu. Bir gece sabaha karşı bir saatte annemin uyurgezer olduğunu fark ettim. Ama hayatım annem uyurgezer olduğu için değil , annemin uyur halde gezerken bana söylediği şey yüzünden altüst oldu. Annem o gece benliğime öyle bir darbe indirdi ki , bir daha yaşadığım hiçbir şeyi unutamadım . "
Zihnimin bu görüntüleri bana neden hatırlattığını anlamaya çalışmaktan bunalıp unutmak istediğim şeyleri unutamayınca unutmanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu anladım