Nalan Bibilik Gören
@Nalangoren
Şu anda okuduğu kitap
Nasıl nerden başlasam acaba diye düşünürken isminden başlamaya karar verdim. Aslında ismi beni çok cezbetmese de Sessiz hastayı beğendiğimden mütevellit okumaya karar verdim. İyiki de okumuşum. Kitabın sonunda baya şaşırdım afalladım. Sadece şunu eleştirebilirim keşke karakterlerin ruh dünyasına dair daha fazla kopya verilseydi bize. Kitap biterken de kafamda bir sürü soru işareti oluştu. Bazen görmek istediğimizi görüyoruz bazen gözümüzün önündekini göremiyoruz. İnsanız şaşarız beşeriz demekki psikanalist bile olsak.
Okumaya başlarken daha önce ismini hiç duymadığım(bu da benim ayıbım olsun) biri için kitap biterken hüngür hüngür ağladım. Acaba ben mi ağlamaya bu aralar meyilliyim diye düşünmeden edemedim çünkü yıllar önce vefat etmiş bir dava adamı kendisi. Normal de biyografi okurken sıkılırım ama okurken bir an bile sıkılmadım yazar öyle güzel kaleme almışki .. altını çizdiğim paragraf olarak alıntıladığım üstüne düşündüğüm bir sürü bölüm oldu. Nurettin Topçu nun kendi kaleminden çıkan eserleri de okumak sanki farz oldu. Okurken de eminim bu bilinçle okumak çok şey katacak. Özellikle “dua “ nedir açıklaması gönlümde öyle güzel kapılar açtı ki bundan sonra çok daha fazla dua edecem. Yazarımızın kalemine sağlık.
Susuyor olmam, acı çekmediğim anlamına gelmez diyor yazar son cümlesinde..
Melankolik de gelse hatta bazen acaba mazoşist mi desem de seviyorum kalemini Tarık Tufan’ın. Ağlayarak bitirdim bu kitabını da..
Ve sen kuş olur gidersin… gitmeli mi insan kalmalı mı yoksa yola mı çıkmalı.. kendini aramayan insan aslında hayattan vazgeçmiştir diyor yazar ve sonunda bize bırakıyor… sorumluluk alıp devam mı etmeli yoksa bazı şeyleri kabullenip karamsarlığa mı yürümeli… Kitabın aralarda verdiği mesajlar insana kendini sorgulatıp bir sürü kafasında soru işareti bırakıyor. Aslında kızmadım da değil zaman zaman çık be adam o kuyudan diye ama işte insan bazen dibi görmeden çıkamıyor.. insan çoğu zaman hislerini kendine saklıyor söylemek istediklerini bazen yanlış anlama korkusuyla bazen gururundan bazen de o an kaçmak kolay geldiğinden söylemiyor. Hoş söylese değişen şeylere değer mi muallak. Ama içimize atmayalım be. Gitmesini istemediğimize gitme diyebilelim üzene üzdün beni, kırana kırıldığımızı öfkelendiğimize öfkemizi söyleyelim be..
insanı en çok sustukları parçalıyor..
Füruzan yok.
Bir daha yıldızlar hiç görünmeyecek…
Roman gibi değil de deneme okur gibi hissettim ama her zamanki gibi sade, vurucu ve dokunaklı bir dille yazılmıştı. Zaman zaman kendimi buldum aynı soruları kendime sordum cevap ararken buldum kendimi.
“ insan ömrü boyunca eksik parçalarının peşine düşüyor farkına varmadan; hayatın karşısında zayıf, endişeli, dalgın biçare hale düşüren yoksunluklarını tamamlamanın yolunu arıyor “
Bazen ne aradığımızı bile bilmeden arıyoruz önemli olan aramak mı bulmak mı? Kafamda o kadar çok soru oluşturdu ki yazar.. en son alıntıyla bitireyim
“ insanı anlatmak değil, susmak yorar.
İnsanı yaşamak değil, gizlemek yorar.
İnsanı yol değil, kalmak yorar”
Ah Mazlume!! O kadar sade bir dille yazılmış yargılamadan, okuyucunun düşüncesini etkilemeden olayları neden sonuç ilişkisinde olduğu gibi.. okurken o kadar üzüldümki.. üzüldüm kızdım ağladım sıkıştım çaresiz hissettim kederlendim isyan ettim Mazlumeyleydimki sanki…
Ve sonunda onunla hissettim o cinnet buhran halini.
Seçeneklerin olmadığı bir dünyada pek de yapacak birşey yoktur..
