İmkansızlıkları yaşamak mıdır sevmek, Yoksa severken imkansız mıdır yaşayabilmek. Zor mudur gözlerine bakarken sevgiyi görmek. Yoksa sevgi midir gözlerindeki tek gerçek ? Kolay mıdır bir anda vazgeçip gitmek, Yoksa gitmekten vazgeçip, sevmek mi gerek ?
Kurulsa pazarın hiçe gidersin, zatını âlemde cevher mi sandın.
Yarın ola hayrola derken göçe gidersin Sen bu âlemi kendine Kevser mi sandın
Nice sultanlar geçti, adı kül oldu, Bir nefeslik canı ebediyet mi sandın
Omzuna yüklediğin gururdan haberin yok, toprağın çağrısını yalan mı sandın
Bir gün terazide susar bütün sözler, Ağırlığın neyse odur; Gölgen bile senden şahitlik isterken,
Kendini hakikatten âzâd mı sandın.
Arada aşığın vedası yoksa aşk da yoktur.
Arada aşığın ayağı yoksa aşk da yoktur.
Arada aşığın rüyası yoksa aşk da yoktur.
Arada isyan yoksa aşk da yoktur. Arada sancı yoksa aşk da yoktur.
Ve arada aşığın suali yoksa aşk da yoktur.
Bazen yolumuzu şaşırırız.
Sanki hiç bizim olmamış bir şeyi kaybetmiş gibi,
Israrla ararız.
Bazen vazgeçeriz aramaktan.
Çünkü neyi aradığımızı bile bilmeyiz aslında. Ama bazen de inat ederiz, öyle bir inat ki, bedenimizden, ruhumuzdan, kendimizden eksilterek ararız.
Sırf bulalım diye.
Ama içimizde bir yer vardır, sessiz, Karanlık ve biraz kırgın, orada bir şey eksiktir ama adı yoktur.
Dışarı bakarız,
insanlara, şehirlere, yüzlere, aşklara. Ama bulamayız.
Çünkü aradığımız şey, dışarıda değildir belki de.
Aşk da böyledir bazen.
Bir zamanlar içimizi yakan o şey,
bir gün gelir
sadece bir hatıraya dönüşür.
Ve fark edersin,
artık eskisi gibi aramıyorsundur.
Kaybolsa da,
eğer benimse, gelir beni bulur dersin. Ya da hiçbir şey demeden, yavaşça bırakırsın.
Bu, yorgunluğun da ötesinde bir şeydir. Adını koyamadığın, itiraf edemediğin, hatta varlığından bile emin olamadığın bir duygu.
Belki bir adı vardır bunun,
belki kitaplarda yazıyordur,
belki bir filmde bir sahnenin kenarında kalmıştır.
Ama ben görmedim.
Hiç rastlamadım.
Belki de hepimiz
aynı bilinmezliğin içinde dolaşıyoruz. Kapıları çalıyoruz, yüzümüzü hep dışarıya dönüyoruz,
IşığI yanlış yerlerde arıyoruz.
Oysa belki de bir gün durup
Kendi yüzümüze bakmamız gerekiyor.
Aynada.
Kendi içimize dönmeden,
Kendi sesimizi duymadan, kaybettiğimiz şeyi bulamayacağız. Umarım bir gün bir yerde
bu dünyada ya da başka bir yerde
ne istiyorsak,
ona rastlarız.
Ve belki o gün, hiçbirşey söylemeden, sadece başımızı kaldırırız.
Ve göğe bakarız.