E
@Narinceokur
“Çocukça bir küsme değil bu. İçim dünyaya sırtını döndü.”
290 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yokuşlardan Sonra
Yokuşlardan Sonra
“Yokuşlar çıktıktan sonra Rabbe vefasızlık etmemek, evet bütün mesele bu.”
Hayatın bana öğrettiği en sarsıcı hakikatlerden biri, insanın darlıkta gösterdiği sadakatin değil; ferahlıkta koruyabildiği vefanın asıl imtihan olduğudur.
Yokuşları bilirim. Nefesimin daraldığı, yolun hiç bitmeyecekmiş gibi göründüğü zamanları… Elimden hiçbir şey gelmediğini fark ettiğim o eşikleri… Tam da o vakitlerde başımı göğe kaldırmayı öğrendim. Kimseye anlatamadığım kırgınlıkları, içime sığmayan korkuları ve sessizce büyüttüğüm umutları Rabbime arz ettim. İnsan, acziyetini en çok çaresiz kaldığında tanıyor. Kendi gücünün sınırlı olduğunu kabul ettiğinde, ilâhî kudretin gölgesinde dinlenmeyi öğreniyor.
Fakat zamanla anladım ki yokuşlar yalnızca sabrı öğretmiyor; inişler ve düzlükler de vefayı öğretiyor.
Çünkü darlıkta dua etmek kolaydır. İhtiyaç, insanı secdeye yaklaştırır. Gözyaşı, kalbin üzerindeki pası siler. Zor zamanlarda insan, tutunacak bir kapı arar ve o kapının aslında daima açık olduğunu fark eder. Fakat işler yoluna girdiğinde, beklenen haber geldiğinde, yaralar kabuk bağladığında ve insan yeniden nefes almaya başladığında aynı yakınlığı sürdürebilmek kolay değildir.
İşte ben, asıl unutkanlığın burada başladığını düşünüyorum.
Bir zamanlar uğruna gecelerce dua ettiğim nimetleri elde ettiğimde, onları sıradanlaştırmaktan korkuyorum. Darlıkta semaya açılan ellerin, bollukta kapanmasından endişe ediyorum. Çünkü insan bazen sahip olduklarını kendi emeğinin mutlak neticesi sanabiliyor. Oysa beni yokuşlarda ayakta tutan kuvvet ile bugün yüzümü güldüren nimetlerin sahibi aynıdır.
Belki de kulluk, sadece ihtiyaç duyulduğunda hatırlanan bir yakınlığın adı değildir. Kulluk; darlıkta sabır, genişlikte şükür gösterebilmektir. Yokuşta “Yetiş Allah’ım” diye seslenen
Giden ve Geride Kalan
Bugün bir cenazenin ardından yürürken aklıma takıldı: Acaba ayrılığı kim daha çok çeker; giden mi, geride kalan mı?
Ölümün karşısında bu sorunun cevabı biraz daha belirgin görünüyor. Giden, ömrünün kendisine ayrılan kısmını tamamlayıp Rabbine kavuşuyor. Geride kalan ise alıştığı bir sesi, bir yüzü, bir hatırayı yaşamaya devam ediyor. Boş kalan bir sandalye, açılmayan bir kapı, artık çalmayan bir telefon… Ayrılık her gün yeniden hatırlatıyor kendini.
Belki de bu yüzden ölümde ayrılığı kalan çeker.
Fakat sevda ölüme benzemez. Orada ne bir mezar vardır ziyaret edilecek ne de kesin bir vedâ. İnsan bilir ki sevdiği bir yerlerde yaşamaya devam ediyordur. İşte tam da bu yüzden ayrılık daha başka bir hâl alır. Çünkü seven gönül, yokluğa değil ulaşamamaya üzülür.
Sevdada ayrılığı en çok seven çeker.
Bugün helallik istenirken bir an durup kendimi düşündüm. Bir gün benim için de aynı sözler söylenecek. Kim bilir kaç yıl sonra, kim bilir hangi mevsimde… O gün geldiğinde insanlar benden ne hatırlayacaklar? Bir gönülde yer edebildim mi? Bir kalbe yük mü oldum, yoksa iz mi bıraktım?
Belki de insanın asıl sermayesi budur. Ardında bıraktığı mal değil, hatırlandığında yüzlerde oluşan tebessümdür. Çünkü hayat, ne kadar yaşadığımızla değil; kimlerin gönlünde kaldığımızla da ölçülür.
Giden gider. Geride kalan da bir gün gider. Fakat sevgiyle bırakılan izler, ikisinin de ardından bir müddet daha yaşamaya devam eder.
Bazı yolların sonu çıkmaz değildir; sadece devam etmenin bedeli, dönüp gitmenin bedelinden daha ağırdır.
✍️
2 Haziran 2026