Natali Benlioğlu
@NataliBenlioglu
Öğretmen
İst. Üniv. Fen Fak. Biyoloji Böl.
İstanbul
İstanbul
17 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Annem, akıntıya kapılmasını önlemek için babamın yoluna çıkmıştı. Babamın dümeni olmuştu.
Aynı zamanda kıyıdaki işaret noktasıydı onun.
İşaret noktası, denizde kaybolan bir gemi için karadaki nirengi noktasıdır.
Annem babamı doğru yola getirmeyi başaramadı. Babam ona dengesini kaybettirdi. Az kalsın onu devirecekti. Annem az kalsın düşecekti, az kalsın bizi de düşürecekti. Bir bowling oyunundaki gibi. Bowlingde lobutları deviren sadece top değildir.
Bir gece uyandım ve bir ses duydum, bir sızlanış gibiydi. Önce bunun bir fare ya da bir kuş olduğunu sandım. Annemin yatağından geliyordu.
İyice dinleyince anladım. Annem bizi uyandırmamak için yorganın altında sessizce ağlıyordu.
Önce onun kabus ya da kötü bir rüya gördüğünü düşündüm ama devam edince, gerçekten de ağladığını anladım. Bir tek ben duymuştum, kardeşlerim uyuyordu.
Normalde çocuklar ağlar, yetişkinler değil. Hele anneler hiç, onlar ağlayan çocukları avutmak için gelmişlerdir dünyaya.
Burada roller tersine çevrilmişti. Tersine bir dünyaydı.
Bir an kalkıp onu teselli etmeyi düşündüm.
Cesaret edemedim. Üstüne çektiği yorganın altında sessizce ağlıyorsa, saklanıyor demekti. Ağladığı duyulsun istemiyordu.
Bu bir kabus değildi, bu sona erecek kötü bir rüya değildi.
Hayatı kötü bir rüya olduğu için ağlıyordu o. Elimden bir şey gelmezdi.