"Allah belanı versin, Hakan."
"Kızım zaten vermiş, daha ne bela okuyorsun? Başımıza ne gelirse senin ettiğin bu beddualar yüzünden geliyor. Anla artık, o belalar karşındakini bulmadan bize dönüyor. Arada bir nefret ettiğin insanlara Allah kurtarsın de ki kurtulalım şu caniden."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
𝐵𝑖𝑧𝑖 𝑜̈𝑙𝑑𝑢̈𝑟𝑚𝑒𝑘 𝑖𝑐̧𝑖𝑛 𝑑𝑜𝑔̆𝑎𝑦𝑎 𝑏𝚤𝑟𝑎𝑘𝑡𝚤 𝑐𝑎𝑛𝑖 öcü
"Silahlarımız yok," dedi Fulya ağlamaklı bir sesle.
"Egitmenler de yok," diye ekledi Ecrin.
Şafak da "Isınacağımız bir ateş hiç yok," dedi.
"En önemlisi hiç yemek yok." Hepsinin kınayan bakışlarına maruz kalınca güldüm. "Hiç böyle bakmayın, Benim için açlık ve ölüm aynı şey. Eğer yemek bulamazsak en zayıfımızdan başlayalım diyorum. Efe ve Şafak oluyor. Şafak'ı yiyelim diyenler el kaldırsın?" Tüm dürüstlüğümle aklımdan geçenleri söylediğimde, hepsi yaratık görmüş gibi bana bakıyordu.
𝐴𝑦𝑟𝚤𝑐𝑎 𝑛𝑖𝑦𝑒 𝑏𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛 𝑏𝑎𝑠̧𝑘𝑎 𝑘𝑖𝑚𝑠𝑒 𝑒𝑙 𝑘𝑎𝑙𝑑𝚤𝑟𝑚𝚤𝑦𝑜𝑟? 𝑆𝑎𝑛𝚤𝑟𝚤𝑚 𝑜𝑛𝑙𝑎𝑟 𝑎𝑐̧ 𝑑𝑒𝑔̆𝑖𝑙.
"Kalkın ve selam verin, köleler çünkü kraliçe salona giriş yaptı." Dedikten sonra ardından Alaz bana 𝑐̧𝑜𝑐𝑢𝑘𝑠𝑢𝑛 dercesine bakışlar atarken herkes bana doğru dönmüştü.
"Kuzey, müdire anne benim ailem olmadığını söylüyor. O zaman beni buraya kim getirdi?"
"Kediler" deyince kaşlarımı çattım.
"Kediler mi? Benim annem ve babam bir kedi mi?" Belki o yüzden müdire anne bana onları anlatmıyordu.
Güldüğünü duydum. "Tabii kızım, sana niye Kedicik diyorum sanıyorsun?"
Annem ve babam hakkında öğrendiğim gerçekler beni şoka uğratmıştı.
𝑻𝒖̈𝒚𝒍𝒆𝒓𝒊𝒎 𝒗𝒆 𝒌𝒖𝒚𝒓𝒖𝒈̆𝒖𝒎 𝒏𝒊𝒚𝒆 𝒚𝒐𝒌 𝒃𝒆𝒏𝒊𝒎?