Yaşamı anlamlı ve amaçlı kılan şey de, insanın elinden alınamayan ruhsal( tinsel) özgürlüktür.
İnsan onurunu bir toplama kampında bile koruyabilir.
Toplama kamplarında yaşayan bizler, o kamptan bu kampa koşan, ellerindeki son ekmek kırıntılarını vererek başkalarını teselli etmeye çalışan insanları anımsayabiliriz. Sayıları az olabilir ama bu bile, bir insandan bir şeyin dışında herşeyin alınabileceğini yeterince gösterir: İnsan özgürlüklerinin sonuncusu; yani, belli koşullar altında insanın kendi tutumunu belirlemesi, kendi yolunu seçmesi.
Kişinin kendi içsel değerine ilişkin bilinci daha yüce daha tinsel şeylere demirlenmiştir ve kamp yaşamı tarafından sarsılamaz ama tutuklular şöyle dursun, özgür insanlardan kaçı böyle bir bilince sahip ki?
Sevgi, sevilen insanın fiziksel varlığının çok çok ötesine geçer.