Olduğumuz kişiyi terk edemeyiz ve kim olduğumuz hem benzersiz bir birey hem de bağlılık ve ilişkiye bağlı bir insan olarak tanımlanabilir. İkisi de dengede olduğunda daima kendimiz olacağız.
Peki ya başkalarını ya da aynada kendimizi gördüğümüzde bir dizi fiziksel özelliğe indirgediğimiz bir kişi yerine benzersiz umutları, yaraları, kayıpları, yetenekleri ve tuhaflıkları olan gerçek bir üç boyutlu insan görsek?