Yazar Nazlıcan Nazlı
@Nazlican_1957
İg: Nazlican_1957
shopier.com/NazlicanSahir
43 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Kıymetli okurum,;
ÜLFET, sanki bir kalbin hakikatle usulca dans ettiği an; bir
sevda feneri, karanlıkta yolunu arayan ruhlara nur, bir dostun
gülüşünde saklı bir sonsuzluk. Bu kitap, Emre Hoca ile birlikte bir sevda destanı; Hüsn-ü Aşk’ın ruhundan ilhamla, ülfetin izinde iki farklı kalbin, iki farklı bakışın birleştiği bir bahar. Nefsin gölgelerinden birliğe, hevanın fısıltılarından sevgiye, dünyanın geçici cazibesinden hakikate uzanan yolda,
Emre Hoca ile ben aynı soruları sorduk, aynı özlemleri duyduk, ama yanıtlarımız farklı renklerle can buldu. Ülfet, bizim
için bir ayna; benim kalemimde belki bir sonbahar akşamının
hüznünü saran bir nur, Emre’ninkinde ise bir bahar sabahının
coşkusunda çağlayan bir nehir. Bu kitap, iki kalbin dansı; her
satır, ülfetin sevgiyle, hakikatle buluştuğu bir anı fısıldıyor.
Emre ile bu yolculuğa çıktığımızda, ülfetin ne olduğunu anlamak için önce kendi içimize döndük. Tasavvufun derinliklerinde, İbnü’l Arabi’nin vahdet-i vücut felsefesi bize yol gösterdi: Her şey Allah’tan gelir, O’na döner. Ülfet, bu dönüşün
sevda dolu bir adımı; nefsin zincirlerini kıran, hevanın tuzaklarından kurtaran, dünyanın gölgelerini silen bir hakikat ateşi.
Mevlana’nın neyi, aslından kopuşun acısını feryat ederken,
ülfet bu feryadı bir kavuşma türküsüne çevirdi: “Gül ki sevda,
bülbül ki hasret, ülfet bir nur / Hüzün ki solar, sevgiyle bulur
huzur.” Yunus Emre’nin “Bir ben vardır bende, benden içeri”
dizesi, bizim de rehberimiz oldu; ülfet, içimizdeki hakikati
bulmanın, bir dostun gözlerinde, bir duanın sükûnetinde yeniden doğmanın adı. Ben, ülfeti bir sonbahar akşamında bir dostun samimi sözünde buldum; Emre, belki bir şiirin mısralarında, bir anın dinginliğinde keşfetti. İkimiz de aynı hakikate yürüdük, ama yollarımız farklı manzaralarla doldu. Modern dünyada,
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sevgili Okurum;
Sâhir, bir yolculuğun hikâyesidir; ama bu yolculuk, bir haritayla değil, kalbin fısıltılarıyla çizilir. Bu kitap, naif bir ruhun, büyülü bir gölgenin ve dalgın bir kayboluşun dansını
anlatır. Her sayfada, bir ormanın dalları arasında kaybolur,
bir nehrin yansımasında kendinizi arar, bir gökkuşağının
renklerinde savrulursunuz. Bu denemeler, bir dervişin seması gibi döner; her dönüşte, hakikate bir adım daha yaklaşırsı-
nız. Bu kitabı yazarken, bir çift gözün bakışlarında kayboldum. O gözler, çocukluk hayallerinin saflığını, ilk aşkın
titreyen heyecanını, bir sabah uyanıp her şeyin mümkün
olduğuna inandığımız o anları taşıyordu. Ama her naifliğin
bir gölgesi var; her umudun bir bedeli. Bu gölge, bazen bir
sır, bazen bir büyü, bazen bir lanet. Ve o gölgenin içinde,
dalgın bir ruh dolaşır; yolunu şaşırmış gibi görünen, ama
aslında yolun ta kendisi olan. Bu denemeler, o ruhun adımlarını takip eder. Bir ormanda kaybolur, bir nehirde yansır, bir
sevdada savrulur. Her biri, bir çiçeğin suya bırakılışı gibidir;
narin, geçici, ama sonsuzluğa uzanan. Tasavvufun semasından ilham alarak, bu sayfalar size fısıldar: Kaybolmak, bulmaktır. Dalgınlık, bir hediyedir. Naiflik, bir kalptir. Ve gölge, bir aynadır. Sâhir, bir kitaptan öte, bir yolculuktur. Bu yolculukta, kendi ormanınızı, kendi nehrinizi, kendi gökku-
şağınızı bulacaksınız. Her deneme, bir kapı aralar; her kapının ardında, kendi hakikatiniz saklıdır. Bu kitabı, kalbinizin dalgınlığına, gözlerinizin naifliğine ve ruhunuzun büyüsüne
adıyorum.
