İnsanlık kutsaldı tek bir bütün olduğu zaman. Kutsal olmadığı bir tek zaman vardı. Tek başına bir sefilin dişine bir lokma kıstırıp kaçmaya, bir başına koşmaya kalkıştığı zamandı o da. Tepine tepine. Böyleleri yok ediyordu kutsallığı. Ama herkes bir arada çalışırken, yani bir insan öteki için değil de, bir insan hepsi için çalıştığı zaman, onun ziyanı yok, o kutsal.
İnsanların genellikle istediği, ihtiyaç duyduğu şeylere karşı bir ilgisizliği vardı onun. Acayip, sessiz bir hücrede tek başına oturup, o sakin gözlerinden dışarıya, dünyaya bakıyormuş gibiydi. Yabancıydı dünyaya. Ama yalnız bir insan değildi.
+ Belki de öyle konuşmamam gerekirdi. Belki bu tür şeyleri insan içinde tutmalı.
- Yoo, konuşmalısın.
Bazen üzgün insan o üzgünlüğü konuşa konuşa atıverir ağzından dışarı. Bazen öldürecek olan, konuşa konuşa cinayeti bile çıkanr içinden, kimseyi öldürmesine gerek kalmaz. Sen doğru olanı yaptın. İnsan elinden gelirse kimseyi öldürmemeli.