Çünkü yalnızlık insanın kendi kendine yarattığı bir durumdu.
İnsanın en büyük hatalarindan biri bulunduğu durumun verdiği sarhoşluktan dolayı sonrasını hiç düşünememesiydi.
Doğruluktan, dürüstlükten kopmazsan elbet mükâfatını alırsın.
Zaten insanoğlu elinde olan şeyin kıymetini onu kaybetmeden anlayamazdı. Bir şeye sahipken onun verdiği sarhoşluk anca onu kaybedince geçerdi. O sarhoşluk geçtiğinde mutluluk ve huzur yerini pişmanlık ve çoğu zaman gururla bastırılan özleme bırakırdı...
Sürekli yarın kaygısıyla yaşamak insanın içindeki yaşama sevincini ve bir şeylere karşı hevesini tüketebiliyordu.