Həyat deyilən şey dağa bənzəyir. Gözümüzü dağın zirvəsinə zilləyib yuxarı qalxdıqca özümüzü xoşbəxt hesab edirik. Elə ki gəlib zirvəyə çatırıq, baxıb görürük ki, daha qalxmağa yer yoxdur. İndi aşağı enmək lazımdır-aşağıda isə bizi ölüm gözləyir. Yuxarı ağır-ağır qalxırıq, aşağı isə sürətlə düşürük. Sizin yaşınızda hamı özünü xoşbəxt sanır, hamı şənlənir, hamı elə hesab edir ki, əsl xoşbəxtlik hələ qabaqdadır. Ürəyimiz bitib-tükənməz arzularla, ümidlərlə dolu olur, halbuki onların çoxu heç vaxt reallaşmır. Mən yaşda olan adam isə artıq ölümdən başqa heç nə gözləmir.
Bu gün 20 yaşımın son günüdür. Və mən bu günü “20 yaşıma məktub” kitabını bitirərək yola saldım. Kitabı oxuyarkən bir hekayəni yox, sanki öz daxili səsimi oxudum. Hər səhifə məni bir az dayandırdı, bir az düşündürdü, bir az da özümlə üz-üzə qoydu. Bu kitab mənə öyrətdi ki, 20 yaş tələsmək yaşı deyil, anlamaq yaşıdır. Hamıya çatmağa çalışdığım, gecikdiyimi düşündüyüm, özümü başqaları ilə müqayisə etdiyim anlarda əslində ən çox özümə haqsızlıq etdiyimi anladım. Gələcəkdən qorxmaqla bu günü necə itirdiyimi, keçmişi dəyişmək istəməklə indini necə gözdən saldığımı gördüm. “20 yaşıma məktub” mənə dedi ki, hər şey indi baş verir və həyat “sonra” deyil, elə bu an yaşanmalıdır. Bu kitabdan sonra 21 yaşıma daha sakit, daha anlayışlı və daha dürüst gedirəm. Artıq özümə daha az sərt, arzularıma isə daha səbirliyəm. Çünki başa düşdüm: böyümək cavab tapmaq deyil, suallarla barışmaqdır.