Kimi zekama, kimi hırsıma, kimi maddeme, kimi ruhuma sataşıyor. Yeis bir kartal hızıyla kafamda kanat geriyor. Kimseyi, hiçbir şeyi sevmemek için elimi, kolumu sallayarak kendime derdi çağırıyordum.
Sayfa 49 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu
Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi.
Tolstoy: Gel, otur şöyle, sakince konuşalım birbirimizle ilk beraber olduğumuz o eski zamanlardaki gibi, bir düşünsene daha söyleyecek kaç güzel sözümüz, yaşayacak kaç güzel günümüz kaldı ki!
Tolstoy: Şimdi geriye en zoru, en sonuncusu kaldı: Sonu yaklaşan bir hayvanın yaptığı gibi doğru zamanda sürünerek de olsa çalılıklara gitmek, çünkü bu evin içinde ölümüm de yaşamım gibi samimiyetten uzak olacak.