İnsan bazen kaybolur. Benimde başıma geldi. Kendimi aramaya başladım. Çok yere bakındım, nereye gittiysem nafile. Son çare aynalara sığındım. Kendimi bulabilmek için aynalarla doldurdum evimi. Aslında bakarsanız kendini bulabilmek için başka yere bakmak acizliktir. Bunu itiraf etmekte bir beis yok. Keske yeteri kadar gücüm ve cesaretim olsaydı da içime bakabilseydim. Tabi görebilecek bir göze, anlayabilecek bir kalbe ihtiyaç var, onu da zamanla öğreniyor insan.
Sayfa 104
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yolda olmak
Aynı güzergahta gitmek, Aynı yolu gitmek demek değildir.yol; üzerinde gittiğimiz asfalttan, sağımızdaki solumuzdaki tabelalardan, etrafımızdaki manzaradan, evlerden, ağaçlardan mi ibaret? Yolun manası, taşta toprakta değil, insanda görünür. Hergün degisik insanlarla karşılaşıyorum, hiçbir gün aynı yolu gitmiyorum.. Aynı insanların bindiği de oluyor, suretleri tanıyorum ama onlarda her gün başka bir haletiruhiyedr olduklarından, aslinda aynı insan değiller.
Sayfa 79
Günler Kısaldı
"Günler kısaldı" dedi minibüs şoförü kendisiyle konuşur gibiydi daha çok. Sayıklar gibi.
Havanın kararmasından ziyade ömrümüzün beyhudeliginden, gittikçe yaklaşan bir ölümden söz ediyordu sanki. Her şeyin neden bu kadar anlamsız göründüğünü, hüznümüzün neden bir türlü geçmek bilmediğini, insanlarla aramızdaki görünmez duvarların her geçen gün neden daha da kalınlaştığını anlatıyordu farkında olmadan. Adımlarımızı konuşmamızı ağırlaştıran, bize boyun erdiren kaderi tarif ediyordu. Acı veren kimsesizliğimizi.
Sayfa 77