Nebileyim
@Nebileyimmm
1258 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Biz insanlar, boşuna parçalanan solucanlar ya da ayakları tekrar çıkıveren o ıstakozlar gibiyiz. Ama ölüme yaklaştığımızı sandığımız an öyle bir andır ki, ölümden kaçmaktansa kendimizi buna bırakmayı yeğleriz. İşte tam tamına bunun gibi bir şeydi beni ürküten… Aklımı toparlamaya çalışıyorum. Neden başıma bir şey gelsin? Peki ya, neden gelmesin?
Sen hiç dolu bir günün ardından insanın kendini ne denli boş hissettiğini fark ettin mi?
Bugün yarın derken insan bir de bakacaktı ki yaşamı harcanıp gitmiş.
Artık hiçbir anı onu neşelendirmiyordu. Sadece görüşülecek insanlar, yapılacak işler vardı: Tıpkı araç gereçlerle dolu bir dünyanın ortasında kalmış bir mühendis gibi yaşıyordu. Bir taş kadar ruhsuz oluşunda şaşılacak da bir şey yoktu.
Kendine sorular sormaya başladığı zaman, insanın hiçbir dayanağı kalmıyor. Yerleşmiş sandığımız yığınla değer var: Ama neyin adına?