Z.
@Nebilimne
7 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Spoiler!
Kitabı okurken karakterle beraber yaşadım, düşündüm, korktum ve giyotine yürüdüm. Kendimi o kadar çok karakterin yerine koydum ki, o oldum. Kalbimin ortasına koca bir yük bindi. Sanki ben 6 hafta sonra kafam giyotinle koparılarak idam edilecektim. Victor Hugo bu kitabıyla amaçladığı şeyi çok iyi başarmış bence. Kendimizi, karakterin yerine koyup idamın insan üzerindeki psikolojik etkisini anlamamızı istemiş. Evet bunu anlıyosun belki ama kitap boyunca sürekli karakterin suçu neydi diye sorup duruyorsun. Suçuna göre kendini onun yerine koymak istiyosun, hakedip etmediğini bilmek istiyosun. Tabi ki romanda cevabı yok. Çünkü yazar suç ne olursa olsun kimsenin idamı hak etmediğini savunuyordu. Bense çocuk katilleri, tecavüzcüler idam edilseydi fena olmazdı diyorum. Ama yazarın şu sözlerine de hak veriyorum. " Zindancının yeterli olduğu yerde cellada gerek yoktur. Ama devam ediliyor. Toplumun intikamını alması, cezalandırması gerekiyor. Ne biri ne diğeri. İntikam almak bireyseldir, cezalandırmak Tanrının işidir. Toplum ikisinin arasında, cezanın altında intikamın üzerinde yer alır. Böylesine büyük ve böylesine alçak iki şey ona uygun düşmez. "İntikam almak için cezalandırmak" yerine, iyiliğe yöneltmek için düzeltmelidir."
Reklam
Lisede adını kaç defa duyduğum, sınav için bütün kitaplarını ezbere bildiğim; Halide Edib Adıvar'ın Vurun Kahpeye kitabını, hatta bu yaşıma kadar hiçbir kitabını okumadığım için pişmanım. Halide Edip Adıvar'ın güçlü betimlemelerine ve uzun cümlelerine hayran kaldım.
Spoiler
Aliye'nin hikayesi beni çok etkiledi. Romanı bitirmek istemedim sırf Aliyeye bir şey olmasın diye. Canım memleketimde hala hacı fettah efendilerin olması, roman, eğitimin önemini vurgulayıp, korkunç yobaz zihniyeti yererken, bizim hala o yobazlıkla mücadele ediyor olmamız ne kadar acı. Dini kendi emellerine alet edip, kullanıp, dindar gözüküp, kendi çıkarları için dinsiz diyerek, iftira atarak, insanları lincin altına atan bu hacı fettah efendilerin tükenmesi dileğiyle.
Adem ve Havva'nın Günlüklerini okumak çok zevkliydi ve ince bir kitap olduğu için hızlıca bitti. Aslında okumaya başlamadan önce bu kadar zevkli olacağını tahmin etmemiştim. Sandığımdan daha samimi bir dili vardı. Aynı olayları ve durumları hem Adem'in hem de Havva'nın bakış açısından okumak güzeldi ve zaten Ademin günlüğünü okurken, "acaba Havva burada ne düşünüyor? ne hissediyor?" gibi sorularımın cevaplarını verdi bana.
Spoiler
Metinlerde bazı çelişkiler dikkatimi çekti Örneğin Havva bir günlüğünde Ademin çok da zeki olmadığını söylerken diğer bir günlüğünde çok zeki hatta ikisinin de ilk bilim insanları olduğunu söylüyor ve aralarındaki ilişki de birinde çok daha romantik ele alınmış. Bu çelişkiler bana sanki günlükleri tek bir yazar değil de farklı yazarlar tarafından yazılmış gibi hissettirdi. Fakat çevirmenin notundan anladığım kadarıyla metinleri Mark Twain farklı dönemlerde farklı ruh hallerinde yazmış. Ayrıca Mark Twain'in Adem ile Havvanın İngilizce konuştuğunu yazması da dikkatimi çekti. Bu, Mark Twain'in, Adem ile Havva'nın cisimlere verdikleri isimleri İngilizce üzerinden anlatmasından kaynaklanıyor olabilir ki İngilizce olmasa da Adem ile Havva'nın hangi dili konuştuğunu bilemiyoruz ve zaten tarihsel bir gerçeklik beklediğimiz bir kitap da değil kendisi.
