Düşlerin hiçbir zaman gerçekleşmeyeceği bir dünyada yaşar insan, yine de vazgeçmez düşler kurmaktan. Bugünü nasıl atlatır yoksa? Yarının bugünden başka olacağı umudunu taşımasa içinde, nasıl katlanır bugüne? Yarın da bir köle olarak yaşayacağını bilir aslında ama inkar eder içten içe. Yoksa nasıl dayanır bu sefalete, bu çaresizliğe? Mümkün olmayan ihtimalleri çevirir durur zihninde. Her şeyin en iyisi yaşanır o zavallı zihnin içinde. Olabilecek dünyaların en iyisinde(voltaire-candide) yaşadığı zanneder kendince. Çünkü başka türlü bir yaşam olmalıdır illa ki. Bu sefil, bu pis, bu insana kendini dünyadaki en aşağılık varlıklardan biriymiş gibi hissettiren yaşamdan başka türlüsü. Çünkü her şey insan içindir, yoksa değil midir?