Necip Fazıl Uzun
@Necicik
13 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
Aslında çok önyargılıyım Sabahattin Ali'ye(Atsızın hapse atılma meselesinden) fakat bu kitapdan ve buraya kadar anladığıma göre insanları görüşüne göre yargılamamak olacak.Çünkü bir kimseyi her ne kadar ideolojisine göre eleştirirsen kitabına da önyargılı olucaksın ve belkide okumayacaksın.Eğer ben önyargılı olmaya devam etseydim bu eseri es geçicektim.Sabahattin Ali ideolojisininden her ne kadar nefret etsem de kalemi çok sağlam kitabı okumaya başladığımda bu kadar sürükleyeceğini sanmamıştım.Kitap aslında Raif efendinin günlüğü.Raif efendi bir sergiye gider ve bir tabloya aşık olur ben o tabloya hep bakmaya gittiği sıralarda 'Sevmek zamanı" filmi aklımda geldi orda da Halil Meral'e aşık olmadığını resme aşık olduğunu söylüyordu bende öyle bir şey bekliyodum hatta bi yerde kitap filmden mi alıntılı fikrine düştüm.Filme ne kadar benzese de öyle değil.Raif efendi tabloda olan kadınla tanışır ve kendini onda bulduğunu falan söyler.Eğer o kadın olmasaydı ben kendimi kısa bir süre bile olsa tanıyamicaktım falan diyo ben burda şunu demek istiyorum RAİF EFENDİ TAM BİR KORKAK.Maria ile mektuplaşırken Maria ona bi yerden sonra cevap veremiyo bu da beni bıraktı benden sıkıldı faln diye düşünüyo halbuki bence eğer kızı sevseydi gider bakardı Maria ya noldu diye ya da başka bir örnek bilmediği kızı yakınına gelmiş olsa bile gidip o benim kızım onu alacağım falan da demiyor.Hani sevgi korkaklığı atardı demek ki atamıyor Raif efendi sırf can sıkıntısından sırf sevilme ihtiyacı olduğundan Maria ile takılıyo ve aşık olduğunu düşünüyor.Bence Raif efendinin korkak olmadığı bir yer var orası da ölüm döşeğinde olduğu an ölümden korkmuyor çünkü bu dünyada korkak olmaktan başka hiç birşey yapmadı.Kürk matolu madonna Türk edebiyatındaki en iyi eserlerindendir ben bu eserle;sevgi ihtiyacı
Dün akşam, yatakta Maria ile karşı karşıyayken anladım ki, benimle münasebeti olmayan bu vücudu, bu kafayı taşımak, bundan sonra bana daha güç gelecektir. Bunları bir yabancıyı besler gibi doyuracağım, oradan oraya sürükleyeceğim ve daima merhamet ve istihfafla seyredeceğim, Gene dün akşam anladım ki,hayatımdan o kadın çıktıktan sonda,her şeyi hakikiliğinden kaybetmiş;ben onunla beraber,belki de daha evvel,ölmüşüm.
Bu insanlar yaşamak lazımsa öyle yaşıyorlar, vazifelerini yapıyorla hayata bir şey ilave ediyorlardı. Ben neydim? Ruhum, bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu? Şu ağaçlar, onların dallarını ve eteklerini örten karlar, şu ahşap bina, şu gramafon, şu göl ve üzerindeki buz tabakası ve nihayet bu çeşit çesit insanlar hayatın kendilerine verdiği bir işi yapmakla meşguldüler.
Boş ümitlere kapılmamanız için sizinle apaçık konuşmak daha iyi olacak... Ama bana darılmayın... Dün yanınıza geldim... Beni evime götürmenizi istedim... Bugün beraber gezmeyi teklif ettim... Akşam yemeğini beraber yiyelim dedim... Adeta size musallat oldum... Fakat sizi sevmiyorum. Deminden beri hep bunu düşündüm.... Hayır, sizi de sevmiyorum... Ne yapayım? Sizi belki hoş, hatta cazip buluyorum, belki de şimdiye kadar tanıştığım erkeklerin hepsinden ayrı taraflarınız olduğunu görüyorum, ama bu kadar... Sizinle konuşmak, birçok şeylerden bahsetmek, münakaşa, kavga etmek... Darılmak, tekrar barışmak, bunlar beni muhakkak ki memnun edecek...
İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar Birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar, ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar Halbuki mümkün olanla kanaat etseler, hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz. Herkes tabii olanı kabul eder, ortada ne hayal sükûtu, ne inkisar kalır... Bu halimizle hepimiz acınmaya layıkız; ama kendi kendimize acımalıyız. Başkasana merhamet etmek, ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki, ne kendimizi bu kadar büyük, ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur...