Necla
@Necla337
Kaçalım mı sevgilim, bu köhne yerden uzağa?
Atlayıp bi sandala…
open.spotify.com/track/3zHAZBh82...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yazarın siyasi hayatı, edebi eserleri, şiirleri bir yana dursun. Benim en etkilendiğim şey, cümlelerinde kendimden çokça şeyi buluşumdu, belki de çoğu insanın kalbini sıkıştıran, varlığından bile haberi olmayan düşüncelerini açıklıyordu Pavese. Yalnızlığı böylesine gerekli bulurken aşık olduğu kadına dair özlemini, kalbindekileri söyleyememe korkusunu öyle iyi ifade ediyor ki… Gözlerim dolu dolu okudum kendine ait her bir satırını. Sevmek, sevilmek, başarı mutsuzluk, mutluluk, keyif, afiyet, haz her biri bizim çabamızın bir sonucu olduğu veya olmadığı düşüncesi…Bana yapmaktan kaçındığım onca şeyi anımsattı, ve yüreğimin sevmeye nasıl ihtiyaç duyduğunu.
“Onlara bakmak istemediği için çocuk sahibi olmaktan çekinen insan, başka insanların çocuklarına bakmak zorunda kalır.” Hayatımız boyunca isteklerimizin hep değişik olacağını, kendi yaşamlarımızın hep değişeceğini böylesine fark etmemiştim.
Bu kadar deyenimsizken bu tecrübeleri okuyor olduğum için şanslı ve daha önce okumadığım için kendimi şanssız görüyorum, bu kocaman insanın yalnızlığını kalbimde taşıdığım için bir nevi de mutluyum. Umarım hayat veya kendimiz böylesine sıkı sıkı tutunmamızı, isteklerimizi ve heyecanlarımızı ellerimizden almaz, keyfini ömrümüz boyunca sürebiliriz…
Onu yitirme korkusu artık bir ‘sahip olma’ özlemiş değil, bunları bir daha ona hiç söyleyememe korkusu. Bunların ne olabileceğini bilmiyorum, ama onun yanında olsaydım, bu sözlerin bir sağanak gibi boşanacağını biliyorum.
