Necla
@Necla337
GMS
2 Ocak
104 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Kitap sürekli aynı şeyleri tekrarlıyor gibi görünse de hayatımızın her evresinde kendimize fısıldamamız gereken şeyleri hatırlatıyor hep bize. Bi solukta okudum kitabı, çok akıcı ve oldukça sade anlatımlı bir kitaptı. İç karartıcı en ufak şey bile tasvir edilmemiş neredeyse, bazı kısımları ölümün hep bizimle olduğunu çok gerçekçi bi şekilde usulca söylüyor bizlere.
Kendimize döndüğümüzde aslında hayata ve yaşama döneriz, ve diğer tüm ögeler de bizim etrafımızda hem de kendi etraflarında dönmeye devam ederler. Her hayat biriciktir, her ruh biriciktir, kişi yeri gelir kendini aydınlatamasa bile etrafını aydınlatır. Her şey olması gerektiği gibidir.
Kimileri 5 perdede, kimileriyse tek perde yaşar bu hayatı, hangi kısımda tamamlanırsak da bunu kabul etmek ve kendimizi sevgiyle kucaklamak gerekir…
Sevgilerimle…
Yazarın siyasi hayatı, edebi eserleri, şiirleri bir yana dursun. Benim en etkilendiğim şey, cümlelerinde kendimden çokça şeyi buluşumdu, belki de çoğu insanın kalbini sıkıştıran, varlığından bile haberi olmayan düşüncelerini açıklıyordu Pavese. Yalnızlığı böylesine gerekli bulurken aşık olduğu kadına dair özlemini, kalbindekileri söyleyememe korkusunu öyle iyi ifade ediyor ki… Gözlerim dolu dolu okudum kendine ait her bir satırını. Sevmek, sevilmek, başarı mutsuzluk, mutluluk, keyif, afiyet, haz her biri bizim çabamızın bir sonucu olduğu veya olmadığı düşüncesi…Bana yapmaktan kaçındığım onca şeyi anımsattı, ve yüreğimin sevmeye nasıl ihtiyaç duyduğunu.
“Onlara bakmak istemediği için çocuk sahibi olmaktan çekinen insan, başka insanların çocuklarına bakmak zorunda kalır.” Hayatımız boyunca isteklerimizin hep değişik olacağını, kendi yaşamlarımızın hep değişeceğini böylesine fark etmemiştim.
Bu kadar deyenimsizken bu tecrübeleri okuyor olduğum için şanslı ve daha önce okumadığım için kendimi şanssız görüyorum, bu kocaman insanın yalnızlığını kalbimde taşıdığım için bir nevi de mutluyum. Umarım hayat veya kendimiz böylesine sıkı sıkı tutunmamızı, isteklerimizi ve heyecanlarımızı ellerimizden almaz, keyfini ömrümüz boyunca sürebiliriz…
SPOİLER İÇEREBİLİR.
Bir insanın üzüntüsünü dışavurmadan da yaşayacağını anlayamıyorduk.Acı bir olay karşısında üzüntü de duyulmayabilirdi.İşlediği suçtan çok duyguları ön plana alınarak kesilmişti cezası Mösyö’nün.Başkan onu durumunu çok kötü bir olayla denk tutmuştu.
Sorgulayıcı,güzel bir kitaptı.Keşke sondaki yerler gibi bölümler, Mösyö’nün kendini açıkladığı yerler,daha fazla olsaydı.Mösyö gibi yaptığımız şeylerden tam anlamıyla pişmanlık duymamak gerekir.Çünkü gerçekleşen,geride kalan bir şeyi değiştiremeyiz.Ama kendimizi değiştirebiliriz.
İyi okumalar dilerim.
