Aşkın, özünde bir arayış olduğunu anladım. "Bu yüzden sürekli nesnesi değişiyor."dedim kendi kendime. Arayışı bırakıp bir yere takıldığımızda onu bizden çeşitli şekillerde çekip alıyor, Kendini bulana kadar aramayı sürdürmemizi isteyen, "Buldum."Sanmamıza razı oluyor.
Hiçbir ağaç kabuğu diğerinin aynı değil, hiçbir kar tanesi, hiçbir parmak izi.. Hiçbir gün aynı dünyaya doğmuyor güneş. Sadece insan, birbirinin aynı olmaya bu denli hevesli.
"İnsan olmak" zaten insan sözü imiş, tanrı bundan bahsetmemiş, kul demiş.
İnsan, ruy-i zeminde insan olmaya kalkmış,kendine de bu adı yine kendi takmış.
İnsan insan olamaz, tanrı kul ararken ortalık bir ağır bir kararırmış. Allah bizi niye yarattı acaba, diye düşünene verilen açıklama, yani" Bana kulluk etsinler diye yarattım" sözü daha kimsenin damarlarına genişletip içine bir mana sızdırmamış, bunu duyan işiteceğini işitip bir tamam olmamış.