Nefise Tok
@Nefise_Tok
Kendinizi insanlarda değil, kitaplarda bulun...
Şu anda okuduğu kitap
Keyfi olarak bebekler katlediliyor. Bir baba evladının cesedini parça parça poşetler de taşıyorsa bana insanlıktan bahsetmeyin. Bu nasıl ağır bi yük bi nasıl bi acı Allahım sen koru. Soykırım yapılıyor. İnsanlık ve savaş suçları pervasızca işleniyor. Demokrasi, insan hakları, düşünce özgürlüğü ne oldu bu yalanlarınıza? BM, AVRUPA BİRLİĞİ, ABD, İSRAİL HEPİNİZ ALÇAKSINIZ!!!! En yakın zaman da enkazlarınızı görürüz inşallah… İnsalıktan nasibini alamamışlar yüzünden bu dünya böyle be PKK bitiyor ne teröristi bitiyor ne eşkiyalık bitiyor… Sürekli bi grup haysiyetsiz yüzünde her an şehit veriyoruz. O bebeklerin ne suçu vardı yaa.. Bu fotoğraf cesetler ortasında basına açıklana yapmak için çaba gösteren insanların acizliği, dramı, acısının fotoğrafı. O masum çocukların vebali iki dünya da yakanız da olsun…
İnsan hep aşık olmak ister ama aşık olduğunda hep bir eksiklik hisseder. Hani ona ait olmak isterken, onunda sana sahip olmasını istersin ya… Yanındayken bile aşırı sevmenin nedeni bir gün bitecek olmasıdır. İnsan o kaygı ile ilgili mesajı pek okumak istemez. Çünkü o mesaj çaresizliği ve yalnızlığı fısıldar. Galiba bu yüzden insan, tüm mesajı olay bittikten sonra okumaya başlar. Kimi hiç okumaz çünkü korkaktır, kimi de okur anlar ve kabullenir.
Okumanızı tavsiye ederim. Aslında süper bi kitap diyemem, illa okuyun da diyemem sadece hoşuma giden yeri, bizi biz yapan karakterimizin bize küçükken yüklenmiş olması bu çok garip bir şey. Sevdiğimiz, sevmediğimiz, kızdığımız, sinirlendiğimiz kısacası komple biz tamamen küçükken ne yaşadıysak nasıl bi ailede büyüdüysek bunlar belirliyor. Huzur dolu evlerde mutlu çocuklar büyütmek dileği ile….
Aslında acının içinden geçmek diye bir şey var. Kabul ederek, sindire sindire, ağlaya ağlaya, hatta gerekirse yataktan çıkmadan, dibine kadar yaşamak lazım. İnsan çaresizlik karşısında gerçekleri bastırıyor. Bir gün o gerçek kapısına dayandığında, işte o zaman anlıyor hatanın kendisinde olduğunu. Güzel günlerin, mutlu anıların nasıl içinden geçiyorsak, acının da hakkını vermek zorundayız... 
