Dün kandil dolayısı ile Eyüp’deydim, severim maneviyatı yüksek yerleri. Ta buraya kadar gelmişken Pierre Loti’e çıkmadan olmaz dedim ve başladım yokuşu çıkmaya…. Gidenler bilir baya yokuş çıkmak gerekir neyse her adımda biraz daha hayatımı sorguladım yol ara ara karanlık ara ara aydınlık çoğu zaman tenha ve bir o kadar yorucu dedim kendine değecek mi bu kadar yorulduğuna ayrıca teleferik ile de çıkmak mümkün ama ben kolay olan yolları çok sevemiyorum değerini bilmem için illa zor yolundan ulaşmam lazım. Karanlık aydınlık derken çıktım Pierre Lotiye ama manzara şahane keşke hep orada kalabilsem denizi, gecesi, aydınlatması tek kelime ile huzurun noktası bence…. Ve bir kere daha hayat yaşatarak gösterdi zor mücadeleler sonucu hep bi manzara hep mi muhteşemlik. Yorulduğuma değmişti yokuş zordu belki bi o kadar yordu ama sonunda ulaştığım manzara her şeye değerdi. Siz siz olun en zorlandığınız zaman da pes etmeyin az kalmıştır manzarayı görmeye boşuna dememişler gecenin en karanlığını görmeden güneş doğmazmış……